شوکآور: رباط بازیکن در ۱۵ دقیقه بازی کاملاً از هم پاشید!
جرارد دلوفئو پس از ریکاوری رباط صلیبی و با حمایت خانواده، آماده بازگشت به میدان فوتبال با پیراهن اودینزه است.
جرارد دلوفئو، ستاره ۳۱ ساله فوتبال، پس از سه سال دوری اجباری از میادین به دلیل مصدومیت، بار دیگر در مراحل پایانی ریکاوری قرار دارد و امیدوار است که به زودی بتواند به مستطیل سبز بازگردد. این بازیکن اسپانیایی که آخرین بار در ژانویه ۲۰۲۳ و تنها پس از ۱۵ دقیقه حضور در زمین مسابقه دچار پارگی رباط صلیبی شد، این روزها در باشگاه اودینزه مراحل پایانی بازگشت خود را سپری میکند.
بازگشت دشوار پس از مصدومیتهای متوالی
مهاجم سابق آکادمی بارسلونا، در مصاحبهای با شبکه BBC به جزئیات مسیر دشوار ریکاوری خود پرداخت. او توضیح داد که سه سال از آخرین باری که به طور کامل در زمین حاضر شد میگذرد و آن بازگشت، به بدترین شکل ممکن رقم خورد: «۱۵ دقیقه بازی کردم و در همان ۱۵ دقیقه، رباط صلیبی قدامیام به طور کامل پاره شد. آن آخرین بازی من بود.» این اتفاق در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، در جریان دیدار اودینزه و سمپدوریا در سری آ رخ داد؛ در حالی که او دقیقاً در حال بازگشت بود، اما این گامی اشتباه بود که او را دوباره متوقف کرد.
مبارزه با عفونت و ریکاوری طاقتفرسا
دلوفئو در ادامه به پیچیدگیهای روند درمان خود اشاره کرد: «جراحی انجام شد، رباط صلیبی و سیستم آن اصلاح شد و ریکاوری به صورت تدریجی پیش میرفت. اما مشکل اصلی عفونت بود. من خوششانسترین آدم نبودم.» او هفتهها را در بیمارستان، با جراحیهای متعدد، تزریقات، دردهای شدید، بیحرکتی مطلق و در نهایت، یادگیری دوباره راه رفتن گذراند. وی با بیان اینکه «تمام زندگی شخصیام را از دست دادم. این دردناکترین چیزی است که یک انسان میتواند حس کند»، وضعیت دشوار خود را توصیف کرد. دلوفئو اکنون تنها منتظر یک معجزه است تا دوباره فوتبال بازی کند، اما اذعان دارد که بازگشت با این سطح از ناتوانی، یعنی ساییده شدن دو استخوان روی هم، بسیار دشوار و شوکهکننده است.
پیشرفت عضلانی و چالشهای باقیمانده
با این حال، دلوفئو ابراز امیدواری کرده است: «زانوی من نیاز به التیام داشت. برای تمرینات سخت، اول باید مصدومیت بهبود یابد. باید ببینم آیا طاقت ضربات را دارم یا خیر. خیلی خوشحالم چون حس میکنم پایم بسیار قوی شده است. هرچه عضله بیشتر رشد کند، درد زانو کمتر میشود، بنابراین اکنون حس میکنم بله، زانویم برای دویدن آماده است. حس میکنم نزدیک هستم. از نظر قدرت عضلانی، در همان سطحی هستم که بازیکنان آمادهی تیم هستند.» با این حال، او نگران چگونگی پاسخ زانویش است؛ زانویی که غضروف و مینیسک ندارد.
نقش خانواده در مسیر بازگشت
در طول این رنج طاقتفرسا، دلوفئو تکیهگاهی محکم داشت: خانوادهاش. او در این باره گفت: «چیزهای واقعاً مهمی وجود دارند؛ یکی بدون شک خانواده و خانه است. برای غلبه بر این مرحله، قبل از هر چیز خانه شما باید هر صبح مملو از آرامش و عشق باشد. خوشبختی، تماشای رشد فرزندان، بودن در کنار همسر و حس کردن صلح و عشق در خانه؛ اینها برای اینکه هر روز با روحیهای خوب به تمرین بروید، حیاتی هستند.» دلوفئو اکنون تنها یک آرزو دارد؛ اینکه فرزندانش دوباره بازی کردن او را در زمین ببینند، به امید اینکه این اتفاق خیلی زود رخ دهد.