شوک بزرگ: تنها ۱۵ دقیقه بازی کرد و رباطش کاملا متلاشی شد!
جرارد دلوفئو، ستاره اودینزه، پس از ریکاوری موفق از مصدومیت رباط صلیبی، آماده بازگشت به میادین سری آ شد.
جرارد دلوفئو، ستاره ۳۱ ساله فوتبال اسپانیا، پس از پشت سر گذاشتن یک دوره طولانی و طاقتفرسای مصدومیت، به بازگشت به میادین نزدیک شده است. این بازیکن سابق آکادمی بارسلونا که آخرین بار در ژانویه ۲۰۲۳ پا به توپ شد، در حال حاضر مراحل پایانی ریکاوری خود را در باشگاه اودینزه ایتالیا سپری میکند و امیدوار است بار دیگر به عنوان یک فوتبالیست حرفهای در زمین بدرخشد.
جزئیات مصدومیت و توقف ناگهانی
مصدومیت دلخراش دلوفئو در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، در جریان دیدار اودینزه و سامپدوریا در سری آ ایتالیا رخ داد. او که پس از مدتی دوری به تازگی به ترکیب تیم بازگشته بود، تنها پس از ۱۵ دقیقه حضور در زمین مسابقه دچار پارگی کامل رباط صلیبی قدامی (ACL) شد. او در گفتوگو با BBC در این باره اظهار داشت: «۱۵ دقیقه بازی کردم و در همان ۱۵ دقیقه، رباط صلیبی قدامیام بهطور کامل پاره شد. آن آخرین بازی من بود.» این اتفاق نه تنها یک گام اشتباه در مسیر بازگشت او بود، بلکه به توقف ناگهانی فعالیت ورزشی او منجر شد.
نبرد با عفونت و جراحیهای متعدد
پس از انجام جراحی اولیه برای ترمیم رباط صلیبی، مشکلات دلوفئو تازه آغاز شد. او توضیح داد که مشکل اصلی پس از جراحی، عفونت بود که مسیر ریکاوری او را به شدت پیچیده کرد: «جراحی انجام شد، رباط صلیبی (LCA) و سیستم آن اصلاح شد و ریکاوری به صورت تدریجی پیش میرفت. اما مشکل اصلی عفونت بود. من خوششانسترین آدم نبودم.» این عفونت به هفتهها بستری شدن در بیمارستان، انجام چندین عمل جراحی دیگر، تزریقات پیدرپی، تحمل دردهای شدید، بیحرکتی مطلق و حتی نیاز به یادگیری مجدد راه رفتن برای او منجر شد.
رنجهای شخصی و امید به معجزه
دلوفئو از رنجهای شخصی خود در این دوران پرده برداشت و اذعان کرد که این مصدومیت تاثیر عمیقی بر زندگیاش گذاشته است: «تمام زندگی شخصیام را از دست دادم. این دردناکترین چیزی است که یک انسان میتواند حس کند.» او در ادامه با اشاره به شدت آسیبدیدگی زانویش گفت: «حالا فقط منتظر یک معجزه هستم تا دوباره فوتبال بازی کنم. اما میدانم بازگشت با این سطح از ناتوانی بسیار سخت است. دو استخوان من روی هم ساییده میشوند، تماشای آن شوکهکننده است.» با این حال، او از پیشرفت در ریکاوری خود خوشحال است: «خیلی خوشحالم چون حس میکنم پایم بسیار قوی شده است. هرچه عضله بیشتر رشد کند، درد زانو کمتر میشود، بنابراین اکنون حس میکنم بله، زانویم برای دویدن آماده است. حس میکنم نزدیک هستم. از نظر قدرت عضلانی، در همان سطحی هستم که بازیکنان آمادهی تیم هستند.»
چالشهای بازگشت و تکیهگاه خانواده
با وجود پیشرفتهای چشمگیر در تقویت عضلات، چالشهای اصلی همچنان پابرجاست. دلوفئو به وضعیت زانویش اشاره کرد و گفت: «اما باید ببینیم زانو چطور پاسخ میدهد، آن هم بدون غضروف و بدون مینیسک...» در تمام این دوران سخت، خانواده به عنوان بزرگترین تکیهگاه او عمل کرده است. او در این باره تاکید کرد: «چیزهای واقعاً مهمی وجود دارند؛ یکی بدون شک خانواده و خانه است. برای غلبه بر این مرحله، قبل از هر چیز خانه شما باید هر صبح مملو از آرامش و عشق باشد. خوشبختی، تماشای رشد فرزندان، بودن در کنار همسر و حس کردن صلح و عشق در خانه؛ اینها برای اینکه هر روز با روحیهای خوب به تمرین بروید، حیاتی هستند.» آرزوی نهایی دلوفئو این است که فرزندانش بار دیگر او را در زمین مسابقه ببینند و امیدوار است این لحظه، هرچه زودتر فرا رسد.