شوکهکننده: رباط یک بازیکن تنها در ۱۵ دقیقه بازی کاملاً متلاشی شد! پشت پرده چیست؟
جرارد دلوفئو پس از مصدومیت رباط صلیبی، با اودینزه به میادین فوتبال بازگشت.
جرارد دلوفئو، ستاره اسپانیایی ۳۱ ساله اودینزه، پس از سه سال دوری از میادین به دلیل مصدومیتی شدید و مسیری پر از مشقت، در آستانه بازگشتی امیدوارکننده قرار گرفته است. او که آخرین بار در ژانویه ۲۰۲۳ و تنها پس از ۱۵ دقیقه حضور در زمین دچار پارگی رباط صلیبی شد، اکنون مراحل پایانی ریکاوری طاقتفرسای خود را پشت سر میگذارد و امیدوار است بار دیگر طعم حضور در زمین فوتبال را بچشد.
مبارزهای سهساله برای بازگشت به میادین
دلوفئو که محصول آکادمی بارسلونا است، در این روزهای پایانی ریکاوری خود در اودینزه، در گفتگو با BBC از دشواریهای طاقتفرسای این مسیر پرده برداشت. او آخرین بار در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ در جریان تقابل اودینزه و سامپدوریا در سری آ به میدان رفت، اما این بازگشت تنها ۱۵ دقیقه دوام آورد و به دلیل مصدومیت جدیدی نتوانست بازی را به پایان برساند.
وی در این باره گفت: «۱۵ دقیقه بازی کردم و در همان ۱۵ دقیقه، رباط صلیبی قدامیام بهطور کامل پاره شد. آن آخرین بازی من بود.» این اتفاق نه تنها او را از میادین دور کرد، بلکه آغازگر یک دوره درمانی طولانی و پیچیده بود.
جزئیات تکاندهنده مصدومیت و ریکاوری پیچیده
پس از آن مصدومیت اولیه، دلوفئو تحت عمل جراحی قرار گرفت و رباط صلیبی و سیستم مرتبط با آن اصلاح شد. اما مشکل اصلی از آنجا آغاز شد که عفونت به زانوی او سرایت کرد. او توضیح داد: «من خوششانسترین آدم نبودم.» هفتهها بستری شدن در بیمارستان، جراحیهای متعدد، تزریقات پی در پی، دردهای شدید و بیحرکتی مطلق، بخشی از چالشهایی بود که او تجربه کرد. این شرایط به حدی سخت بود که او مجبور شد دوباره راه رفتن را بیاموزد.
دلوفئو با ابراز ناراحتی عمیق بیان کرد: «تمام زندگی شخصیام را از دست دادم. این دردناکترین چیزی است که یک انسان میتواند حس کند.» او همچنین به وضعیت کنونی زانوی خود اشاره کرد و افزود: «حالا فقط منتظر یک معجزه هستم تا دوباره فوتبال بازی کنم. اما میدانم بازگشت با این سطح از ناتوانی بسیار سخت است. دو استخوان من روی هم ساییده میشوند، تماشای آن شوکهکننده است.»
امید به معجزه و قدرت عضلانی
با وجود مشکلات عدیده، جرارد دلوفئو همچنان امیدوار است و برای بازگشت به میادین سخت تلاش میکند. او اظهار داشت: «زانوی من نیاز به التیام داشت. برای تمرینات سخت، اول باید مصدومیت بهبود یابد. باید ببینم آیا طاقت ضربات را دارم یا خیر. خیلی خوشحالم چون حس میکنم پایم بسیار قوی شده است.»
وی ادامه داد: «هرچه عضله بیشتر رشد کند، درد زانو کمتر میشود، بنابراین اکنون حس میکنم بله، زانویم برای دویدن آماده است. حس میکنم نزدیک هستم. از نظر قدرت عضلانی، در همان سطحی هستم که بازیکنان آمادهی تیم هستند. اما باید ببینیم زانو چطور پاسخ میدهد، آن هم بدون غضروف و بدون مینیسک...» این سخنان نشاندهنده مبارزهای مداوم بین امید و واقعیت تلخ وضعیت جسمانی اوست.
تکیهگاه خانواده در مسیر دشوار
در طول این شکنجه طولانی و دشوار، خانواده دلوفئو تکیهگاه اصلی او بودهاند. او نقش خانواده را حیاتی دانسته و گفت: «چیزهای واقعاً مهمی وجود دارند؛ یکی بدون شک خانواده و خانه است. برای غلبه بر این مرحله، قبل از هر چیز خانه شما باید هر صبح مملو از آرامش و عشق باشد.»
او در پایان افزود: «خوشبختی، تماشای رشد فرزندان، بودن در کنار همسر و حس کردن صلح و عشق در خانه؛ اینها برای اینکه هر روز با روحیهای خوب به تمرین بروید، حیاتی هستند.» دلوفئو تنها یک آرزو دارد؛ اینکه فرزندانش دوباره بازی کردن او را در زمین ببینند و امیدوار است که این اتفاق خیلی زود رخ دهد.