فاجعه نهایی "آقای خاص": "شرور برنابئو" با "اتوبوس سلولی" مادرید را نابود کرد!
مورینیو جنجالی در برنابئو: وینیسیوس، رئال مادرید و پای بنفیکا به میان آمد.
ژوزه مورینیو، سرمربی نامدار پرتغالی، در بازگشتی غیرمعمول و دور از انتظار، استادیوم سانتیاگو برنابئو را به شکلی متفاوت از پیشینهاش ترک کرد؛ بازگشتی که نه برای او و نه برای فلسفهای که نمایندگی میکند، "مورینیوییسم"، با استقبال گرمی همراه نبود.
بازگشت بیفروغ به برنابئو
پس از سیزده سال دوری، مورینیو در میان غیبت کامل نورافکنها و بدون هیچ نشانی از محبت هواداران یا اقدام رسمی از سوی باشگاه رئال مادرید به برنابئو قدم گذاشت. هیچ شعار حمایتی از سکوها، هیچ اثری از عبارت "uno di noi" (یکی از ما) و هیچ تلاشی برای دیدار با او از سوی باشگاه دیده نشد. حتی دیدار مورد انتظار با فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، و همچنین آلوارو آربلوا که خود از ستایشگران مورینیو بود، محقق نشد.
سایه یک اظهارنظر جنجالی
دلیل اصلی این استقبال سرد، به اظهارات اخیر مورینیو در مورد وینیسیوس جونیور، ستاره رئال مادرید، بازمیگشت. او پس از پیروزی ۴-۲ بنفیکا در لیسبون، شادی گل وینیسیوس را در کنار خط کرنر «احمقانه» خوانده و آن را رفتاری تحریکآمیز توصیف کرده بود. این جمله، لحظه جادویی پیروزی در دالوژ را تحتالشعاع قرار داد و به نظر میرسد درهای محبت مادرید را به روی او بست. مورینیو تا لحظات پایانی امکان حضور در نشستهای خبری را بررسی میکرد، اما با مشاهده عدم استقبال و همدلی از سوی باشگاه و هواداران، در نهایت از این تصمیم صرفنظر کرد.
تثبیت جایگاه در بنفیکا، ضدقهرمان در مادرید
با وجود این بازگشت ناموفق به برنابئو، حضور مورینیو در سه بازی اخیر مقابل رئال مادرید به تثبیت جایگاه او در بنفیکا کمک کرده است. نونو مارتینز، خبرنگار روزنامه رکورد، اظهار داشت: «بنفیکا در این مقطع پایانی لیگ قهرمانان، به ویژه پس از اتفاقات بازی ۴-۲، تصویری خوب در ذهن هوادارانش به جا گذاشت. آنها مقابل رئال مادرید قدرتمند نمایش قابل قبولی داشتند و مورینیو در این موفقیت سهیم است.» نلسون فریتونا از روزنامه ابولا نیز افزود: «هواداران بنفیکا از مورینیو لذت بردهاند. او تیمی ساخته که خوب بازی میکند و اکثر هواداران خواهان ماندن او هستند. تیمش رودررو با رئال مادرید بازی کرد و این خودش حرف بزرگی است.» بدین ترتیب، مورینیو که به عنوان یک قهرمان به لیسبون بازگشته بود، مادرید را در قامت یک ضدقهرمان ترک کرد.
در طول مسابقه و حتی پس از آن، مورینیو ترجیح داد دیده نشود و از حضور در اتاق رسانهای که برای او آماده شده بود، خودداری کرد. او در اتوبوس بنفیکا پناه گرفت؛ اتوبوسی که به نوعی به سلولی کوچک برایش تبدیل شد. این پایان تلخ رؤیای او برای ایجاد فضایی بود که بازگشتش به رئال مادرید را ممکن جلوه دهد؛ جرقه ای که با آن پیروزی معجزهآسا در دالوژ روشن شده بود، خیلی زود با ماجرای وینیسیوس خاموش شد.
