رسوایی مورینیو در برنابئو: «آقای خاص» با «سلول اتوبوسی» خود سقوط کرد؛ «شرور» مادرید بالاخره گریخت؟

ژوزه مورینیو، سرمربی نامدار پرتغالی، در بازگشتی غیرمعمول و ۱۳ ساله به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، تجربه ای متفاوت از آنچه انتظار می‌رفت را پشت سر گذاشت و در نهایت، به جای استقبال گرم، در قامت یک ضدقهرمان این استادیوم را ترک کرد.

بازگشتی بدون استقبال گرم

این بازگشت، برخلاف پیش‌بینی‌ها، نه برای مورینیو و نه برای جریان «مورینیویسم» که او نماینده آن است، آن‌گونه که باید رقم خورد. هیچ نشانی از محبت در برنابئو مشاهده نشد؛ نه شعاری از سوی هواداران به حمایت از او، نه قدردانی‌ای از خدمات گذشته‌اش و نه اثری از عبارت «uno di noi» (یکی از ما). حتی باشگاه رئال مادرید نیز هیچ حرکت رسمی برای نزدیک شدن به او از خود نشان نداد.

دیدار مورد انتظار میان مورینیو و فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه رئال مادرید، نیز که در جایگاه ویژه حضور داشت، محقق نشد. حتی پس از پایان مسابقه و خاموش شدن نورها، دیداری با آربلوا نیز صورت نگرفت. مورینیو در حالی به برنابئو بازگشت که می‌دانست آن لحظه جادویی که با پیروزی ۴-۲ تیمش در دالوژ خلق کرده بود، با یک جمله جنجالی از بین رفته است؛ جمله‌ای که در آن شادی گل وینیسیوس در لیسبون و رفتن او به سمت نقطه کرنر را "مثل یک احمق" توصیف کرده و او را به تحریک ورزشگاه متهم کرده بود.

پایان رویای بازگشت به دلیل جنجال وینیسیوس

سرمربی پرتغالی تا آخرین لحظه احتمال حضور در نشست‌های خبری را بررسی می‌کرد؛ امری که یوفا علیرغم محرومیت او، مشکلی با آن نداشت. در ابتدا، بنفیکا مانع حضور او در کنفرانس پیش از بازی شد تا تمرکز از موضوع اصلی منحرف نشود و حواشی پیرامون پرستیانی کاهش یابد. با این حال، گزینه صحبت کردن پس از مسابقه برای او وجود داشت، اما با توجه به روند اتفاقات، نبود کوچک‌ترین نشانه محبت از سوی سکوها و فقدان هرگونه همدلی از طرف باشگاه رئال، در نهایت از این تصمیم صرف‌نظر کرد. همین اظهارات مورینیو پس از توهین نژادپرستانه پرستیانی به وینیسیوس، بود که به احتمال زیاد درهای محبت مادرید را به روی او بست و هرگونه امید به بازگشت احتمالی‌اش به نیمکت رئال را از بین برد.

تثبیت جایگاه مورینیو در بنفیکا

با این حال، سه بازی مقابل رئال مادرید تنها یک نتیجه برای مورینیو به همراه داشت: تثبیت جایگاهش در بنفیکا. نونو مارتینز، خبرنگار روزنامه رکورد که اخبار بنفیکا را پوشش می‌دهد، در این باره می‌گوید: "بنفیکا در این مقطع پایانی لیگ قهرمانان، به ویژه به خاطر اتفاقات بازی ۴-۲، تصویر خوبی در ذهن هوادارانش به جا گذاشت. آن‌ها مقابل یک رئال مادرید قدرتمند نمایش قابل قبولی از خود نشان دادند و مورینیو در این موفقیت سهم دارد."

نلسون فریتونا از روزنامه ابولا نیز دیدگاهی مشابه دارد: "هواداران بنفیکا از مورینیو لذت برده‌اند. او در نهایت تیمی ساخته که خوب بازی می‌کند و هواداران می‌توانند به آن افتخار کنند. اکثرشان می‌خواهند او بماند و این همان آزمون واقعی است. تیمش رودررو با رئال مادرید بازی کرد و این خودش حرف بزرگی است."

قهرمان در لیسبون، ضدقهرمان در مادرید

مورینیو در حالی به لیسبون بازگشته بود که همچون یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت، اما مادرید را در قامت یک ضدقهرمان و شرور ترک کرد. در طول مسابقه، او حتی از رفتن به اتاق رسانه‌ای که رئال برایش آماده کرده بود و خبرنگاران بسیاری منتظرش بودند، خودداری کرد و ترجیح داد دیده نشود.

او در اتوبوس بنفیکا پناه گرفت؛ اتوبوسی که به نوعی به سلولی کوچک برایش تبدیل شد. این، پایان تلخ رؤیای او بود؛ رؤیایی برای ایجاد فضایی که بازگشتش به رئال مادرید را ممکن جلوه دهد. اما جرقه‌ای که با آن پیروزی ۴-۲ معجزه‌آسا در دالوژ روشن شده بود، خیلی زود با ماجرای وینیسیوس خاموش شد و این بازگشت بی‌فروغ، مهر تأییدی بر جدایی نهایی او از برنابئو بود.