پایان تلخ یک شرور: آقای خاص از زندان برنابئو گریخت!

ژوزه مورینیو، سرمربی نام‌آشنای پرتغالی، بازگشتی غیرمعمول و توأم با بی‌مهری به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو داشت و برخلاف انتظارات، بدون دریافت هیچ‌گونه استقبالی از سوی هواداران و باشگاه، این استادیوم را ترک کرد. اظهارات او درباره وینیسیوس جونیور، ستاره برزیلی رئال مادرید، به نظر می‌رسد دلیل اصلی این بی‌اعتنایی در بازگشتش بوده است.

بازگشت سرد و بی‌فروغ به برنابئو

پس از ۱۳ سال، ژوزه مورینیو در سکوت و به دور از نورافکن‌ها، محبوس در اتوبوس تیم بنفیکا، به برنابئو بازگشت. این بازگشت نه برای خود او و نه برای جریان "مورینیوییسم" که او نماینده‌اش بود، آن‌گونه که انتظار می‌رفت، رقم نخورد. هیچ شعاری از سکوها در حمایت از او به گوش نرسید، نه قدردانی‌ای دیده شد و نه باشگاه رئال مادرید حرکتی رسمی برای نزدیک شدن به او انجام داد. عبارت «uno di noi» (یکی از ما) که پیش‌تر در وصف او به کار می‌رفت، این بار غایب بود.

دیدار ناکام با بزرگان و حواشی وینیسیوس

دیدار مورد انتظار میان مورینیو و فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه رئال مادرید، که در جایگاه ویژه حضور داشت، هرگز رخ نداد. حتی پس از اتمام مسابقه نیز ملاقاتی با آلوارو آربلوا، مدافع پیشین رئال و از نزدیکان مورینیو، صورت نگرفت. به نظر می‌رسد نقطه عطف این بی‌مهری، اظهارات مورینیو پس از پیروزی ۴-۲ بنفیکا در دالوژ بوده است؛ جایی که او شادی گل وینیسیوس جونیور و رفتن او به سمت نقطه کرنر را «مثل یک احمق» توصیف کرده و او را به تحریک ورزشگاه متهم کرده بود.

تا آخرین لحظه، مورینیو احتمال حضور در نشست‌های خبری را بررسی می‌کرد، موضوعی که یوفا با وجود محرومیت او مشکلی با آن نداشت. بنفیکا پیش از بازی مانع از حضور او در کنفرانس پیش از بازی شد تا تمرکز از موضوع اصلی منحرف نشود، اما پس از مسابقه گزینه صحبت کردن برایش وجود داشت. با این حال، با توجه به روند اتفاقات، نبود کوچک‌ترین نشانه محبت از سوی سکوها و فقدان هرگونه همدلی از طرف باشگاه رئال، در نهایت از این تصمیم صرف‌نظر کرد.

تثبیت جایگاه در بنفیکا، ضدقهرمان در مادرید

با این حال، سه رویارویی اخیر مورینیو با رئال مادرید، به تثبیت جایگاه او در بنفیکا انجامیده است. نونو مارتینز، خبرنگار روزنامه رکورد که اخبار بنفیکا را پوشش می‌دهد، در این باره می‌گوید: «بنفیکا در این مقطع پایانی لیگ قهرمانان، به‌ویژه به خاطر اتفاقات بازی ۴-۲، تصویر خوبی در ذهن هوادارانش به جا گذاشت. مقابل یک رئال مادرید قدرتمند نمایش قابل قبولی از خود نشان داد و مورینیو در این موفقیت سهم دارد.» نلسون فریتونا از روزنامه ابولا نیز دیدگاهی مشابه دارد و معتقد است: «هواداران بنفیکا از مورینیو لذت برده‌اند. او در نهایت تیمی ساخته که خوب بازی می‌کند و هواداران می‌توانند به آن افتخار کنند. تیمش رودررو با رئال مادرید بازی کرد و این خودش حرف بزرگی است.»

در حالی که مورینیو همچون یک قهرمان به لیسبون بازگشته بود، مادرید را در قامت یک ضدقهرمان و شرور ترک کرد. او در طول مسابقه، حتی از رفتن به اتاق رسانه‌ای که رئال برایش آماده کرده بود، خودداری کرد؛ جایی که خبرنگاران بسیاری منتظرش بودند. در واقع، ترجیح داد دیده نشود.

مورینیو در نهایت به اتوبوس بنفیکا پناه برد؛ اتوبوسی که به نوعی به سلولی کوچک برایش تبدیل شد. این، پایان تلخ رویای او بود؛ رویایی برای ایجاد فضایی که بازگشتش به رئال مادرید را ممکن جلوه دهد. اما جرقه‌ای که با آن پیروزی ۴-۲ معجزه‌آسا در دالوژ روشن شده بود، خیلی زود با ماجرای وینیسیوس خاموش شد و این بازگشت به برنابئو، تنها مهر تاییدی بر پایان یک دوران بود.