باورنکردنی اما واقعی: مدال‌آور المپیک، کارگر انبار شد! رجینو هرناندز چگونه به اینجا رسید؟

مادرید، اسپانیا – رجینو هرناندز، دارنده مدال برنز المپیک در رشته اسنوبرد کراس، سکوت خود را درباره دوران پس از موفقیت تاریخی‌اش در بازی‌های پیونگ‌چانگ ۲۰۱۸ شکست. او که اکنون به عنوان کارشناس المپیک برای یورو اسپورت و اچ‌بی‌او مکس فعالیت می‌کند، از نبود حمایت‌های لازم پس از کسب مدال و تجربه اضطراب شدید که به بازنشستگی زودهنگام او انجامید، پرده برداشت.

افشای ناگفته‌های دارنده مدال المپیک

هرناندز در گفتگو با روزنامه «ال موندو» اعتراف کرد که تاکنون این مسائل را جز با نزدیکانش در میان نگذاشته بود. مدال برنز غافلگیرکننده او در اسنوبرد کراس المپیک ۲۰۱۸، اولین مدال زمستانی اسپانیا از سال ۱۹۹۲ محسوب می‌شد و دریچه‌ای به سوی تاریخ این ورزش برای کشورش گشود. با این حال، تنها سه سال پس از این افتخار، هرناندز در آستانه ۳۰ سالگی، به دلیل آنچه "نبود حمایت، عدم درک و خستگی مفرط" توصیف کرد، بازنشستگی خود را اعلام کرد.

دوری از برف و بازگشت به عرصه جدید

پس از بازنشستگی، هرناندز برای مدتی طولانی از تخته اسنوبرد دور ماند. او اکنون در فکر بازگشت به این رشته و گذراندن دوره‌های مربیگری است و اخیراً با هم‌تیمی‌های سابقش در اتریش تمرین کرده است. در حال حاضر، او زندگی خود را دور از پیست‌های اسنوبرد بازسازی کرده و به عنوان کارشناس و گزارشگر برای پوشش کامل بازی‌های المپیک میلان-کورتینا ۲۰۲۶ با یورو اسپورت و اچ‌بی‌او مکس همکاری می‌کند. او امروز فینال رشته تخصصی خود، اسنوبرد کراس، را گزارش خواهد کرد؛ جایی که هم‌تیمی سابقش، لوکاس اگیبار، یکی از امیدهای کسب مدال است.

حس بی‌ارزشی و عدم حمایت فدراسیون

هرناندز در مورد دلایل بازنشستگی‌اش گفت که "هرگز احساس نکرد که برایش ارزش قائل هستند." او به خاطره‌ای از المپیک پیونگ‌چانگ اشاره کرد که پس از زمین خوردن لوکاس اگیبار در مرحله یک‌هشتم نهایی، سرمربی تیم گفته بود: «دیگر می‌توانیم وسایلمان را جمع کنیم و برویم؛ در این بازی‌ها هیچ کاری نخواهیم کرد.» این در حالی بود که هرناندز خود مدال کسب کرد. او تاکید کرد که همواره روی او حساب باز نمی‌کردند و درخواست‌های چندین ساله او برای استخدام مربیان و تکنسین‌های باتجربه نادیده گرفته شد و در نهایت، تنها برای لوکاس اگیبار این کار صورت گرفت. این وضعیت به او احساس "حمله شدن" و "مسخره شدن" می‌داد. تلاش‌های او برای تماس با فدراسیون ورزش‌های زمستانی اسپانیا بی‌نتیجه ماند و هیچ‌کس پاسخگوی تماس‌ها و پیام‌های او نبود. در نهایت، پیش از یک مسابقه، هرناندز دچار یک حمله اضطراب شدید شد و همان‌جا تصمیم گرفت به حرفه ورزشی‌اش پایان دهد؛ «بدنم به من هشدار می‌داد که دیگر نمی‌توانم به این شکل ادامه دهم.»

پیامدهای مدال تاریخی و مشکلات روانی

او با تلخی از این موضوع یاد می‌کند که پس از کسب مدال برنزی که بزرگترین خوشحالی و دستاورد دوران حرفه‌ای‌اش بود و ۲۶ سال انتظار اسپانیا را برای مدال در المپیک زمستانی پایان داد، همه از کنارش گذشتند. هرناندز خود را "مهره سوخته" احساس می‌کرد و این حس را داشت که "آن‌ها نمی‌خواهند من در تیم ملی باشم." این دوران برای او بسیار سخت بود و حدود دو سال تحت نظر روانشناس قرار داشت.

چالش‌های اقتصادی پس از موفقیت

مدال المپیک از نظر اقتصادی نیز آنطور که انتظار می‌رفت، حامی او نبود. هرناندز بابت مدالش ۳۰ هزار یورو پاداش گرفت و به عنوان مدال‌آور المپیک، سالانه ۴۵ هزار یورو از بورسیه «آدو» دریافت می‌کرد. او توضیح داد که این مبلغ برای زندگی در ابتدا کافی است و شاید بتوان با آن پیش‌پرداخت یک آپارتمان را پرداخت کرد، اما "اجازه پس‌انداز به شما نمی‌دهد، چه برسد به اینکه بخواهید تجارتی راه بیندازید."

زندگی پس از بازنشستگی؛ از کارگری تا تحصیل

هرناندز روز بعد از اعلام بازنشستگی‌اش را به وضوح به یاد می‌آورد: «بیدار شدم، روی مبل نشستم و به تلویزیون خاموش خیره شدم. حالا چه؟ چه کار کنم؟ چه بلایی سر من می‌آید؟» او که از ۱۱ سالگی زندگی‌اش را وقف برف کرده و در ۱۶ سالگی تحصیل را به دلیل تداخل با اسنوبرد رها کرده بود، مجبور شد مسیر جدیدی را در پیش بگیرد. او مدتی برای شرکت کترینگ و برگزاری مراسم یکی از دوستانش در فوئنخیرولا کار کرد؛ به عنوان کارگر انبار، راننده، نگهبان یا هر کاری که نیاز بود. خوشبختانه درهای جدیدی به رویش گشوده شده است. او از همکاری با یورو اسپورت ابراز قدردانی کرد و گفت هرچند درآمد آن به دلیل پخش کم مسابقات اسنوبرد برای زندگی کافی نیست، اما کمک بزرگی است. وی در حال حاضر مشغول تحصیل نیز هست.

حمایت‌های جدید و مسیر تحصیلی

لولا فرناندز اوچوا، خواهر بلانکا، پروژه‌ای درباره ورزشکاران و سلامت روان داشت و از هرناندز برای سخنرانی دعوت کرد. در پی آن، لالیگا با او تماس گرفت و بورسیه‌ای برای تحصیل در مقطع ارشد مدیریت ورزشی در مدرسه کسب‌وکار لالیگا به او اعطا کرد. او در تلاش است تا در این زمینه جایگاهی پیدا کند. کمیته المپیک اسپانیا نیز همواره او را در پروژه‌هایش مد نظر داشته است.

هندبال؛ پناهگاهی برای شور و اشتیاق

هندبال، ورزشی که پدر و مادر و خواهرش نیز در آن فعالیت داشتند و خود او در کودکی بازی می‌کرد، نقش مهمی در بازسازی روحیه‌اش ایفا کرد. پس از خداحافظی از اسنوبرد، هرناندز مجبور شد به خانه والدینش در میخاس بازگردد. در همان زمان، باشگاه قدیمی او یک تیم پیشکسوتان راه انداخته بود. او می‌گوید: «بازی‌ها تفریحی بود، اما برای من یک راه فرار و یک نجات‌بخش بود. زندگی‌ام به شکلی رادیکال تغییر کرده بود و هندبال دوباره آن شور و اشتیاق را به من برگرداند.»

ناآشنایی عمومی با قهرمان المپیک

هرناندز اشاره می‌کند که حتی با ریش بلند معروفش نیز در خیابان کمتر شناخته می‌شد. او می‌گوید برخلاف تصور رایج که اسکی یا اسنوبرد در اسپانیا ورزش‌های حاشیه‌ای هستند، ایستگاه‌های اسکی پر از جمعیت است، اما "مشکل اینجاست که مردم آن را یک سرگرمی می‌دانند، نه یک ورزش." او معتقد است که افراد زیادی اسنوبرد بازی می‌کنند اما هرگز یک مسابقه را هم تماشا نکرده‌اند. به همین دلیل، موارد کمی پیش آمده که کسی او را در خیابان شناسایی کند.