فینال یک امتیازی بسکتبال جهان را شوکه کرد: آلاستار با ۳ اسطوره منفجر شد!
وینس کارتر و کارملو آنتونی، استعدادهای جوان بسکتبال را در رویداد جذاب رایزینگ استارز هفته ستارگان NBA در اینتویت دوم مربیگری میکنند.
هفته ستارگان بسکتبال NBA در سال ۲۰۲۶ با برگزاری مسابقات رایزینگ استارز و افتتاحیهای بیسابقه در سالن مدرن «اینتویت دوم» کالیفرنیا آغاز شد. این رویداد که نگاهها را به استعدادهای جوانی معطوف کرده بود که آینده بسکتبال را رقم خواهند زد، با فرمتی جدید و حضور چهار اسطوره بزرگ بسکتبال بر روی نیمکت مربیگری، هیجان وصفناپذیری را به ارمغان آورد.
مسابقات «ستارگان در حال ظهور» امسال، فراتر از یک نمایش ساده، به نبردی تمامعیار میان تفکرات کارملو آنتونی، تریسی مکگریدی، وینس کارتر و آستین ریورز (سرمربی تیم ستارگان لیگ توسعه) تبدیل شد. این تورنمنت چهارجانبه که ترکیبی از بهترین سالاولیها، سالدومیها و ستارگان لیگ توسعه بود، با فرمت جذاب و امتیازی هدفمند برگزار گردید تا سطح هیجان به بالاترین حد ممکن برسد. در شبی که مصدومیت ستارگان بزرگی چون کوپر فلگ و مک مکلانگ شوک بزرگی به هواداران وارد کرد، بازیکنان جایگزین و جوانان باانگیزه اجازه ندادند شعله رقابت خاموش شود. لسآنجلس بار دیگر ثابت کرد که قلب تپنده بسکتبال جهان است و این تورنمنت، پیشدرآمدی خیرهکننده برای رویداد اصلی آلاستار بود که با قهرمانی دراماتیک تیم وینس کارتر به پایان رسید. فرمت خاص امتیازدهی که بازی را به وضعیت «پرتاب نهایی، برنده نهایی» میکشاند، ضربان قلب هواداران حاضر در سالن را به شماره انداخت تا یکی از تاریخیترین شبهای افتتاحیه رقم بخورد.
رقابت درفت ستارگان؛ انتخابهای اسطورهای
همه چیز از یک اتاق درفت هیجانانگیز آغاز شد. جایی که کارملو آنتونی، وینس کارتر و تریسی مکگریدی به همراه آستین ریورز که هدایت تیم ستارگان جیلیگ را بر عهده داشت، لیستهای خود را تکمیل کردند. تیم ملو با انتخاب اول یعنی کوپر فلگ خط و نشان کشید، اما مصدومیت او باعث شد ایس بیلی جایگزین شود. تیم وینس با تکیه بر ویجی اجکامب و دریک کوئین چیده شد و تیم تیمک نیز با کانی نوپل و الکس سار برای قهرمانی دندان تیز کرد. حضور این اسطورهها روی نیمکت باعث شده بود تا بازیکنان جوان با انگیزهای مضاعف وارد زمین شوند، چرا که میدانستند هر حرکت آنها زیر ذرهبین بهترینهای تاریخ بسکتبال است.
نیمهنهایی اول؛ بازگشتی باشکوه از لبه پرتگاه
در دیدار نخست، تیم ملو مقابل تیم آستین قرار گرفت. ستارگان جیلیگ با درخشش یانیک کونان نیدرهوزر و یانگ هانسن تا امتیاز ۳۲ بر ۲۸ پیش افتادند و بوی شگفتی به مشام میرسید. اما رید شپرد و دونووان کلینگن اجازه ندادند مربی بزرگشان تحقیر شود. شپرد با دو پرتاب سه امتیازی متوالی، جرقه یک ران ۱۲-۲ را زد. در این میان، تقابل دیلان هارپر از تیم ملو با برادرش ران هارپر جونیور از تیم آستین صحنههای نابی را خلق کرد. دیلان با یک حرکت انفرادی و شوت دقیق، برتری روانی خود را به برادرش دیکته کرد و در نهایت تیم ملو با پیروزی ۴۰ بر ۳۴ فینالیست شد.
نیمهنهایی دوم؛ طوفان ۱۰ امتیازی مرد شماره یک
در بازی دوم، تیم تیمک ابتدا با نتیجه ۱۵-۷ از تیم وینس جلو افتاد. اما وینس کارتر روی نیمکت آرام ننشست و با تغییرات تاکتیکی، فضا را برای ستاره اول تیمش باز کرد. او با سپردن توپ به ویجی اجکامب، جریان بازی را به کلی عوض کرد. اجکامب در یک نمایش انفرادی خیرهکننده که تحسین تمام سالن را برانگیخت، ۱۰ امتیاز نهایی تیمش را به تنهایی کسب کرد تا تیم وینس با نتیجه ۴۱ بر ۳۶ پیروز شود. او با کسب ۱۷ امتیاز در این بازی، خط و نشان جدی برای فینال کشید و نشان داد که برای بردن جام نقشه دارد.
فینال مرگ و زندگی؛ ضیافت پرتابهای آزاد
فینال میان تیم ملو و تیم وینس در حالی آغاز شد که امتیاز هدف برای قهرمانی عدد ۲۵ تعیین شده بود. بازی به معنای واقعی کلمه «شانه به شانه» پیش رفت و دفاع هر دو تیم اجازه نمیداد امتیازات به راحتی ثبت شوند. در حالی که اسکوربورد عدد ۲۴ بر ۲۳ به سود تیم ملو را نشان میداد، آنها تنها به یک امتیاز برای بالا بردن جام نیاز داشتند. اما شوت سرنوشتساز استفون کسل به ثمر ننشست و توپ در اختیار تیم وینس قرار گرفت. در برگشت، ویجی اجکامب با یک نفوذ زیرکانه و گرفتن خطای پنالتی، همه را در بهت فرو برد. سالن در سکوت مطلق قرار گرفت و اجکامب با خونسردی هر دو پرتاب را گل کرد تا نتیجه ۲۵ بر ۲۴ شود. تیم وینس قهرمان شد و اجکامب با شایستگی تمام جایزه ارزشمندترین بازیکن را به خانه برد.