۲۴۴ روز جهنم: فرانک چگونه تاتنهام را به ورطه نابودی کشاند؟ افشای حقایق پنهان!

توماس فرانک از هدایت تاتنهام برکنار شد؛ سقوطی که مدت‌ها پیش آغاز شده بود

پس از شکست ۲ بر ۱ مقابل نیوکاسل، توماس فرانک رسماً از هدایت تیم فوتبال تاتنهام هاتسپر برکنار شد. این اخراج در حالی صورت گرفت که بسیاری از کارشناسان معتقد بودند این تصمیم باید مدت‌ها پیش اتخاذ می‌شد. تاتنهام پس از این باخت، در رده شانزدهم لیگ برتر انگلستان قرار گرفت و تنها پنج امتیاز با منطقه سقوط فاصله داشت. در جریان همین مسابقه، هواداران تاتنهام نام مائوریسیو پوچتینو، مربی پیشین باشگاه و سرمربی کنونی تیم ملی آمریکا را فریاد می‌زدند که نامش به عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی جانشینی مطرح شده است، هرچند این اتفاق تنها پس از جام جهانی ۲۰۲۶ محتمل به نظر می‌رسد.

نقطه بی‌بازگشت: مصاحبه جنجالی با هواداران

شکاف میان فرانک و هواداران تاتنهام مدت‌ها پیش از این برکناری شکل گرفته بود، حتی با وجود آنکه تنها هشت ماه از آغاز کار این مربی دانمارکی در باشگاه می‌گذشت. مصاحبه جنجالی او در ماه نوامبر، موجی از نارضایتی را در میان هواداران برانگیخت. فرانک در آن مصاحبه، از هو کردن ویکاریو، دروازه‌بان تیم توسط تماشاگران ابراز ناخشنودی کرد و حتی درباره اینکه چه کسانی «هواداران واقعی» هستند، اظهارنظر کرد؛ موضوعی که برای بسیاری از طرفداران قابل قبول نبود.

وی در آن مصاحبه گفته بود: «از اینکه هواداران ما ویکاریو را هو کردند، خوشم نیامد. آنها نمی‌توانند هواداران واقعی تاتنهام باشند، زیرا در زمین همه باید از یکدیگر حمایت کنند. ما تمام تلاش خود را می‌کنیم تا عملکرد خوبی داشته باشیم. بعد از مسابقه البته، مشکلی نیست اما نه در طول بازی. به نظر من، این غیرقابل‌قبول است.» هوادارانی که احتمالاً تمام عمرشان از تیم حمایت کرده بودند، در مقابل مربیانی که می‌آیند و می‌روند، خود را محق می‌دانستند که در هر لحظه، عملکرد بازیکنان تیم‌شان را قضاوت کنند. طبیعی بود که وقتی مربی نه‌تنها نتیجه نمی‌گیرد، بلکه به هواداران می‌گوید چگونه باید از تیم حمایت کنند، واکنش‌ها تند شود.

تصویر جنجالی با جام آرسنال

در اوایل ماه ژانویه، اتفاقی عجیب و حاشیه‌ساز رخ داد. عکسی از توماس فرانک منتشر شد که جامی با نشان آرسنال، رقیب اصلی تاتنهام، را در دست داشت. در نگاه اول، این عکس جعلی به نظر می‌رسید، اما واقعیت داشت و در بورنموث گرفته شده بود. واقعیت این بود که آرسنال چهار روز پیش از آن در ورزشگاه ویتالیتی بازی کرده بود و ظاهراً جام‌ها در رختکن تیم میهمان جا مانده بودند. اگر از میکل آرتتا در حالی که جام تاتنهام را در دست دارد، عکسی گرفته می‌شد، احتمالاً چنین واکنشی ایجاد نمی‌کرد، چرا که تیمش صدرنشین لیگ برتر است. اما پس از مصاحبه جنجالی فرانک و نتایج ضعیف تیم، هواداران عملاً علاقه خود را به او از دست داده بودند و این تصویر، نمک بر زخم آن‌ها پاشید.

عملکرد ضعیف در خانه: پاشنه آشیل تاتنهام

یکی از بارزترین نقاط ضعف تیم تحت هدایت فرانک، عملکرد ضعیف در ورزشگاه خانگی‌اش بود که به عنوان یکی از بهترین ورزشگاه‌های لیگ برتر شناخته می‌شود. در این فصل، تاتنهام تنها دو بازی خانگی را مقابل برنلی و برنتفورد به دست آورده بود. در میان تمام تیم‌ها، تنها برنلی و ولورهمپتون آمار خانگی بدتری نسبت به تاتنهام در این فصل داشتند. با در نظر گرفتن ۱۷ بازی اخیر لیگ برتر، چه خانگی و چه خارج از خانه، تاتنهام تنها دو پیروزی مقابل برنتفورد و کریستال پالاس کسب کرده بود.

نرخ برد ۲۶.۹ درصد، بدترین رکورد یک مربی در میان تیم‌های موسوم به «شش تیم بزرگ» در تاریخ لیگ برتر است. بنابراین، هو کردن هواداران به بخشی همیشگی از فضای ورزشگاه خانگی تاتنهام تبدیل شده بود.

سابقه و تغییرات مدیریتی: تاخیری در اخراج

اخراج فرانک در ماه‌های دسامبر و ژانویه کاملاً قابل پیش‌بینی بود، اما به دلایلی به تعویق افتاد. شاید تا حدی به این دلیل که دنیل لوی، که پس از ۲۴ سال ریاست بر باشگاه، در ماه سپتامبر کناره‌گیری کرده بود. لوی معمولاً در اخراج مربیان سریع عمل می‌کرد و تابستان گذشته نیز پوستکوگلو را برکنار کرده بود، تصمیمی که با توجه به رتبه هفدهم لیگ برتر و قهرمانی در لیگ اروپا توسط پوستکوگلو، بحث‌برانگیز بود.

پس از آن، فرانک قراردادی سه‌ساله دریافت کرد و انتقال او از برنتفورد برای تاتنهام ۶.۷ میلیون پوند هزینه داشت. اکنون این تصمیم باشگاه اشتباه به نظر می‌رسد، هرچند فرانک مدت‌ها بود که گزینه باشگاه‌های بزرگ محسوب می‌شد و تا آخرین لحظه نیز معتقد بود که می‌تواند اوضاع را سامان دهد.

اعتماد به نفس تا لحظه آخر: «هزار درصد گزینه مناسب»

حتی ۱۲ ساعت پیش از اخراجش، توماس فرانک گفته بود که خود را «هزار درصد» گزینه مناسبی برای تاتنهام می‌داند. او اظهار داشت: «مطمئنم که برای بازی بعدی مقابل آرسنال (۲۲ فوریه ۲۰۲۶) در موقعیت خودم خواهم بود. پرسش را درک می‌کنم، اشاره به من آسان است، اما هرگز همه‌چیز فقط به مربی مربوط نمی‌شود. مالکان، مدیران، بازیکنان و کارکنان همه باید با هم چیزی بسازیم. همه ما می‌دانیم کجا ایستاده‌ایم و چه چیزی باید بهبود یابد. من هزار درصد مطمئنم که مرد مناسبی برای این باشگاه هستم.»

این صحبت‌ها می‌توانست به‌عنوان انتقادی ضمنی از مدیریت تعبیر شود و کاملاً با فضای لیگ برتر همخوانی داشت، جایی که گاه یک مصاحبه بهانه‌ای برای اخراج مربی می‌شود. البته درباره فرانک، اختلاف با مدیریت به‌سختی موضوع اصلی بود. با وجود تمرکز تمام انتقادها بر مربی، باید در نظر گرفت که مسئولیت نتایج در شرایط او با عوامل متعددی گره خورده بود.

چالش‌ها و کمبودها: بحران مصدومیت و نقل و انتقالات

تغییرات مدیریتی احتمالاً کمکی به فرانک در مواجهه با بحران نیروی انسانی نکرد. باشگاه در پنجره نقل و انتقالات زمستانی نتوانست خط حمله را تقویت کند و حتی یک بازیکن قرضی هم جذب نشد. اگرچه کانر گالاگر و مدافع جوان برزیلی، سوزا به تیم اضافه شدند، اما این انتقال‌ها تقویت خط حمله محسوب نمی‌شد. در طول فصل، تاتنهام با بحران شدید مصدومیت مواجه بود؛ تا جایی که می‌شد تیمی کامل از مهاجمان مصدوم تاتنهام تشکیل داد، تیمی که حتی بازیکنان کلیدی بیشتری نسبت به ترکیب بازی مقابل نیوکاسل داشت.

در آن مسابقه، ویلسون اودوبرت در نیمه اول با آسیب‌دیدگی از ناحیه رباط صلیبی مواجه شد. در مجموع، فرانک نمی‌توانست به‌طور همزمان روی ۱۱ بازیکن اصلی خود (شامل کولوسفسکی، کودوس، پورو، مدیسون، ریچارلیسون، برگوال، اودوجا، بنتانکور، دیویس، دانسو و اودوبرت) حساب کند که اکثر آنها بازیکنان اصلی و باقی نفرات ذخیره نزدیک به ترکیب اصلی بودند. افزون بر این، کاپیتان تیم، رومرو، به دلیل محرومیت بازی مقابل نیوکاسل را از دست داده بود. اینها مشکلات عینی بودند که عبور از آنها برای هر مربی بسیار دشوار است.

پارادوکس لیگ قهرمانان اروپا: درخشش در سایه ناکامی لیگ

نکته دیگری که تا حدی نتایج فرانک را توجیه می‌کند، عملکرد تیم در لیگ قهرمانان اروپا بود. این یک پارادوکس بود؛ تیمی که در رده شانزدهم لیگ برتر قرار داشت، به جمع چهار تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا صعود کرده بود. این وضعیت برای تاتنهام آشناست؛ زمانی که تیم در لیگ برتر ناکام است، اما در اروپا می‌درخشد، مربی قربانی خواهد شد.

البته، بخشی از موفقیت در لیگ قهرمانان را می‌توان به قرعه مسابقات نسبت داد. تاتنهام با برخی از آسان‌ترین حریفان روبه‌رو شد و تنها پاری‌سن‌ژرمن در میان تیم‌های واقعاً بزرگ قرار داشت. دیگر رقبای آنها ویارئال، بودو-گلیمت، موناکو، کپنهاگ، اسلاویا پراگ، بوروسیا دورتموند و اینتراخت فرانکفورت بودند. جالب آنکه تیم فرانک تنها تیم در لیگ قهرمانان بود که حتی یک گل هم در خانه دریافت نکرد، آن هم در تضاد کامل با عملکرد ناامیدکننده خانگی‌اش در لیگ برتر انگلیس.

دلایل تاکتیکی و فرصت‌های از دست رفته: روایت اتلتیک

نشریه The Athletic در بررسی دلایل اخراج فرانک اشاره می‌کند که بزرگ‌ترین نقطه قوت او در برنتفورد، یعنی تغییر مداوم ترکیب و سیستم بازی، به ضعف اصلی‌اش در تاتنهام تبدیل شد. اجرای ایده‌های تاکتیکی در تاتنهام به دلیل مسابقات میان هفته لیگ قهرمانان که زمان تمرین را کاهش می‌داد، دشوارتر بود. علاوه بر این، مدیریت باشگاه اخراج پوستکوگلو را دو هفته به تعویق انداخت و در این مدت، امبمو منچستر یونایتد را انتخاب کرد، در حالی که فرانک او را از دوران برنتفورد می‌شناخت و قصد داشت به تاتنهام بیاورد. سپس در آخرین لحظه، انتقال گیبس-وایت و ازه نهایی نشد و سیمونز که جذب شد، نتوانست به‌سرعت با لیگ جدید سازگار شود.

مجموعه‌ای از اتفاق‌ها، که برخی ناشی از تصمیمات فرانک و برخی خارج از کنترل او بودند، به این نقطه انجامید. هواداران تاتنهام خطاب به سرمربی خود شعار می‌دادند: «تا صبح اخراج خواهی شد» و همین‌گونه هم شد.