افشاگری تکاندهنده: اپستین؛ مهره مخفی موساد برای گروگانگیری رهبران جهان غرب!
جفری اپستین و غزلین ماکسول متهم به باجگیری سازمانیافته و کنترل نخبگان برای سرویسهای اطلاعاتی از جمله موساد شدند.
بر اساس گزارشها، جفری اپستین، نه صرفاً یک مجرم جنسی، بلکه عضوی از یک شبکه سازمانیافته با هدف کنترل نخبگان سیاسی و اقتصادی غرب از طریق باجگیری بوده است. این تحلیلها نشان میدهد که فعالیتهای وی فراتر از فساد اخلاقی فردی بوده و ابعاد اطلاعاتی پیچیدهای داشته است.
روش کار شبکه باجگیری
این شبکه، با اتکا به روشی دیرینه، افراد قدرتمند را در موقعیتهای رسواکننده قرار میداد. هدف از این اقدام، ایجاد امکان باجگیری و اجبار آنها به همکاری بود. اپستین در این راستا، میزبان سیاستمداران، میلیاردرها و چهرههای بانفوذ در جزیره خصوصی و سایر املاک خود بود. در این میهمانیهای به ظاهر دوستانه، از طریق روابط جنسی و دوربینهای مخفی، مستندسازیهایی علیه این نخبگان انجام میشد. این تجمعات در واقع "ماشینهای باجگیری" بودند که از نخبگان غربی نقطه ضعف جمعآوری میکردند تا آنها را به مهرههایی تحت فرمان تبدیل کنند.
سوابق مشابه در تاریخ
گفته میشود این شیوه باجگیری و کنترل نخبگان، سابقه تاریخی نیز دارد و پیشتر در پروندههایی مانند «مارک دوترو» در بلژیک و «لژ ماسونی P2» در ایتالیا نیز مشاهده شده است، که همگی الگوهای مشابهی از به دام انداختن افراد بانفوذ را نشان میدهند.
ارتباطات اطلاعاتی و چهرههای کلیدی
یکی از شواهد مطرحشده در این خصوص، ارتباط غزلین ماکسول، شریک اصلی اپستین، با پدرش رابرت ماکسول است. رابرت ماکسول به داشتن روابط مستند با سرویسهای اطلاعاتی موساد و MI6 شهرت داشته و گفته میشود نقش واسطه میان رسانهها، پول و این سرویسهای اطلاعاتی را ایفا میکرده است. پس از مرگ رابرت ماکسول، این شبکه اطلاعاتی به دخترش منتقل شده است.
ابهامات در روند قضایی و پوشش رسانهای
برخورد قضایی بسیار ملایم با جفری اپستین در سال ۲۰۰۸ میلادی، بهعنوان نشانهای از حمایت اطلاعاتی از وی تفسیر میشود. علاوه بر این، رسانههای جریان اصلی غرب متهم شدهاند که تمرکز خود را صرفاً بر فساد جنسی گذاشتهاند تا احتمال نقش سرویسهای اطلاعاتی در پشت پرده این ماجرا را پنهان کنند.
دیدگاه کارشناسان
تاکر کارلسون، مجری محافظهکار و مشهور آمریکایی، پیشتر اذعان داشته بود که شواهد حاکی از آن است که اپستین برای موساد کار میکرده و رسانهها از پوشش این موضوع واهمه دارند.