رسوایی اپستین: آیا دولت انگلیس فرو میریزد؟
رسوایی اپستین و نفوذ سیاسی؛ ترامپ، استارمر و مندلسون در کانون بحران بریتانیا.
تحلیل جدید شبکه خبری سیانان به بررسی تأثیرات گسترده پرونده جفری اپستین، سرمایهدار بدنام آمریکایی که متهم به قاچاق جنسی و سوءاستفاده از دختران زیر سن قانونی بود، بر سیاستمداران برجسته جهان پرداخته است. این تحلیل به طور خاص به این نکته اشاره دارد که رسواییهای ناشی از پرونده اپستین ممکن است منجر به سقوط یک رهبر جهانی شود، اما برخلاف انتظارات، این رهبر نه دونالد ترامپ، رئیسجمهور پیشین آمریکا، بلکه کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا خواهد بود.
جفری اپستین در سال ۲۰۱۹ در یک زندان فدرال در نیویورک درگذشت. روایتهای رسمی مرگ او را خودکشی اعلام کردند، اما شواهد و مستندات متعددی حاکی از آن است که او به دلیل اطلاعات محرمانه گستردهای که از چهرههای سرشناس در عالم سیاست، هنر، علم و فناوری در جهان غرب در اختیار داشته، ممکن است به قتل رسیده باشد. انتشار پروندههای مربوط به او همچنان ادامه دارد و دامنه آن به کشورهای مختلفی از جمله نروژ و لهستان نیز رسیده است.
تأثیر پرونده اپستین بر وضعیت کییر استارمر در بریتانیا
بر اساس تحلیل سیانان، کییر استارمر، که به طور مستقیم با اپستین ارتباطی نداشته است، اکنون در خطر جدی از دست دادن سمت خود قرار دارد. دلیل اصلی این وضعیت، دوستی نزدیک پیتر مندلسون، وزیر سابق کابینه و سفیر پیشین بریتانیا در واشنگتن، با اپستین است.
استارمر پیش از این اعتراف کرده بود که از این دوستی آگاه بوده، با این حال مندلسون را به سمت سفیر منصوب کرده بود. سال گذشته، پس از انتشار بخشهایی از پروندهها، استارمر مندلسون را از سمت خود اخراج کرد. اما انتشار اسناد جدیدتر نشان میدهد که مندلسون ممکن است اطلاعات محرمانه و حساس بازار مالی را در بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ به اپستین لو داده باشد. این افشاگریها اکنون منجر به تحقیقات جنایی علیه مندلسون شده و او را وادار به استعفا از حزب کارگر و مجلس اعیان بریتانیا کرده است.
در جلسه پارلمان بریتانیا که به «زمان سؤال از نخستوزیر» معروف است، استارمر با انتقادات شدیدی، حتی از سوی نمایندگان حزب خود، مواجه شد. وی در این جلسه اظهار داشت که «مندلسون به کشور، پارلمان و حزب من خیانت کرد.» مندلسون نیز ضمن عذرخواهی، اعتراف کرد که اشتباه کرده که پس از محکومیت اپستین در سال ۲۰۰۸ همچنان با او در ارتباط بوده است.
سیانان این رسوایی را بخشی از بحرانهای بزرگتر در بریتانیا میداند. استارمر، کمتر از دو سال پس از پیروزی قاطع در انتخابات، با مشکلات متعددی از جمله ناآرامیهای سیاسی دست و پنجه نرم میکند و شایعات مربوط به چالش رهبری در حزب کارگر افزایش یافته است. بریتانیا در ۱۱ سال اخیر پنج نخستوزیر را تغییر داده که این بیثباتی، فشار بر استارمر را دوچندان کرده است.
علاوه بر این، خشم عمومی در بریتانیا چنان شدید است که حتی شاه چارلز سوم نیز برادرش، پرنس اندرو (که از دوستان اپستین بود)، را از عناوین سلطنتی محروم و او را از کاخ ویندزور بیرون راند. اندرو همچنین با ویرجینیا گیفره، یکی از قربانیان اپستین، به توافق مالی رسیده که این موضوع بحثهای فراوانی را درباره سبک زندگی لوکس خانواده سلطنتی به راه انداخته است.
موقعیت دونالد ترامپ در مواجهه با پرونده اپستین
در مقابل، دونالد ترامپ، علیرغم ظاهر شدن نامش در پروندههای اپستین، ظاهراً هیچگونه نگرانی ندارد. وزارت دادگستری آمریکا برخی از ارجاعات به نام ترامپ در اسناد اپستین را حذف کرده و اعلام نموده که مسائل مربوط به او را بیشتر پیگیری نخواهد کرد.
برخی از ارجاعات به ترامپ در پروندهها بیضرر تلقی میشوند، اما برخی دیگر شامل ادعاهای تأییدنشده تجاوز جنسی و جزئیات تعامل قربانیان با او هستند. ترامپ در واکنش به خبرنگار سیانان گفته است: «زمان آن رسیده که کشور به چیزهای دیگری بپردازد.»
تحلیل سیانان نشان میدهد که ترامپ از مزایایی برخوردار است که استارمر از آنها محروم است؛ از جمله کنترل او بر وزارت دادگستری و نفوذش بر کنگره تحت سلطه جمهوریخواهان، که او را از تحقیقات جدی مصون نگه میدارد. اگرچه جمهوریخواهان کنگره اخیراً باعث انتشار پروندهها شدند، اما اکنون تمایلی به احضار ترامپ برای شهادت ندارند.
در عوض، بیل و هیلاری کلینتون، که هیچ اتهام جنایی علیهشان مطرح نیست، برای شهادت احضار شدهاند. ترامپ حتی ابراز تأسف کرده که کلینتونها باید این فرآیند را طی کنند، اما سیانان این اقدام را نشانهای از استراتژی ترامپ برای منحرف کردن توجه عمومی میداند.
در آمریکا، تنها فرد برجستهای که به دلیل ارتباط با اپستین مجازات شده، لری سامرز، وزیر خزانهداری سابق و رئیس پیشین دانشگاه هاروارد است که سال گذشته از فعالیتهای عمومی کنارهگیری کرد و گفت از ایمیلهایش با اپستین «عمیقاً شرمسار» است. ترامپ اما با ایجاد بحرانهای متعدد، مانند سرکوب مهاجران در مینهسوتا که منجر به مرگ دو معترض شده، یا تضعیف اعتماد به سیستم انتخاباتی، رسوایی اپستین را در میان سروصداهای دیگر گم میکند.
