سقوط استون مارتین: راز پشت پروژه رویایی که کابوس شد!

پروژه جاه‌طلبانه تیم فرمول یک استون مارتین، که با امیدهای فراوان برای تاریخ‌سازی آغاز شد، اکنون با چالش‌های جدی در بخش‌های موتور، شاسی و قابلیت اطمینان دست و پنجه نرم می‌کند. این تیم که انتظار می‌رفت سناریوی قهرمانی غیرمنتظره براون جی‌پی در سال ۲۰۰۹ را تکرار کند، با وجود بهره‌مندی از نبوغ فنی آدریان نیوی، مقررات فنی جدید، تأسیسات پیشرفته و همکاری با موتورهای هوندا، در تست‌های اولیه فصل با مشکلاتی فراتر از پیش‌بینی‌ها مواجه شده است.

در جریان تست‌های بارسلونا، استون مارتین راهکارهای فنی نوآورانه‌ای را به نمایش گذاشت که در مقایسه با رقبا منحصربفرد به نظر می‌رسید. با این حال، واقعیت در تست‌های زمستانی بحرین تصویری متفاوت را آشکار کرد. لنس استرول، راننده این تیم، با صراحت اعلام کرد که در حال حاضر، استون مارتین چهار ثانیه از تیم‌های پیشتاز عقب است. او این فاصله را ناشی از ترکیبی از عوامل متعدد شامل موتور، تعادل خودرو و کلاچ دانست و تنها نکته مثبت را ظاهر زیبای خودرو عنوان کرد. این وضعیت، پرسش‌های جدی را درباره دلایل آغاز ناامیدکننده این پروژه مطرح کرده است.

چالش‌های موتور هوندا؛ ناتوانی در دستیابی به دور موتور مطلوب

بر اساس گزارش‌های غیررسمی و منابع داخلی، اصلی‌ترین مشکل استون مارتین در حال حاضر به واحد قدرت هوندا بازمی‌گردد که خام و توسعه‌نیافته است. در تست‌های بحرین، این تیم عملاً قادر به رساندن دور موتور به سطح رقبای خود نبود. در حالی که سایر سازندگان به راحتی از مرز ۱۲ هزار دور در دقیقه عبور می‌کردند، موتور هوندا تنها در انتهای تست‌ها توانست کمی از ۱۱ هزار دور فراتر رود.

دلیل اصلی این محدودیت، نگرانی‌های جدی درباره قابلیت اطمینان موتور است. گفته می‌شود کارکرد موتور در محدوده طراحی شده، حتی برای مدت کوتاه، می‌تواند به خرابی فوری منجر شود. اگرچه ممکن است بهبودهایی در زمینه دوام پیش از آغاز فصل ایجاد شود، اما تغییرات بنیادین ممکن نیست؛ زیرا تمامی سازندگان موظف هستند تا اول مارس واحدهای قدرت خود را تأیید کنند و پس از آن امکان تغییرات اساسی (به‌جز در موارد مرتبط با قابلیت اطمینان و تحت نظارت فدراسیون جهانی اتومبیلرانی) وجود نخواهد داشت. در کوتاه‌مدت، توسعه نرم‌افزاری و بهره‌مندی از سیستم حمایتی جدید برای تولیدکنندگان ضعیف‌تر، راهکارهای احتمالی هستند که هوندا نیز ممکن است مشمول آن شود.

ضعف در سیستم هیبریدی و باتری؛ نقطه کور انتقال قدرت

مشکلات هوندا تنها به موتور احتراق داخلی محدود نمی‌شود. بر اساس مقررات سال ۲۰۲۶، حدود ۴۵ درصد از توان سیستم انتقال قدرت باید از انرژی الکتریکی تأمین شود و دقیقاً همین بخش یکی از نقاط ضعف اصلی پروژه استون مارتین محسوب می‌شود. گزارش‌ها حاکی از آن است که باتری هوندا سریع‌تر تخلیه می‌شود، کندتر شارژ می‌گردد (تا حدی به‌دلیل عملکرد ضعیف موتور احتراق داخلی) و از نظر دوام نیز قابل‌اعتماد نیست.

این وضعیت منجر به برگزاری جلسات پرتنشی میان لارنس استرول، مالک تیم، و مسئولان هوندا شده است. حتی این پرسش مطرح شده که آیا تصمیم برای تبدیل شدن به یک تیم کارخانه‌ای، به جای ادامه همکاری با تأمین‌کننده‌ای مطمئن مانند مرسدس، انتخاب درستی بوده است یا خیر. لازم به ذکر است که هوندا پیش از این موتور قهرمانی را برای مکس فرستاپن فراهم کرده بود، اما اعلام خروج از فرمول یک در سال ۲۰۲۰ و بازگشت به همکاری با استون مارتین در سال ۲۰۲۳، وقفه‌ای ایجاد کرده که منجر به از دست رفتن زمان، منابع انسانی و شتاب توسعه شده است.

ریسک بزرگ گیربکس اختصاصی و نیاز به توسعه

تمام مشکلات را نمی‌توان صرفاً به هوندا نسبت داد؛ استون مارتین نیز در این وضعیت سهم دارد. برای نخستین بار پس از سال‌ها، تیم تصمیم گرفت به‌جای خرید گیربکس از مرسدس یا مک‌لارن، نمونه اختصاصی خود را طراحی کند. این تصمیم جسورانه در اولین اجرا با شکست مواجه شده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد گیربکس در هنگام کاهش دنده عملکرد نامطلوبی دارد. این مسئله اهمیت زیادی پیدا می‌کند، زیرا در شرایط فعلی، شارژ باتری سیستم ERS به‌شدت به نحوه عملکرد گیربکس وابسته است. رانندگی در دنده‌های پایین‌تر (و در نتیجه دور موتور بالاتر) می‌تواند به شارژ بهتر کمک کند، اما این دقیقاً همان شرایطی است که گیربکس استون مارتین در آن ضعف دارد.

بر اساس گزارش رسانه‌های اسپانیایی، تیم توسعه نسخه جدیدی از گیربکس را آغاز کرده، اما تولید آن ممکن است تا شش ماه زمان ببرد. بنابراین، انتظار می‌رود این مشکل در بخش قابل‌توجهی از فصل ادامه داشته باشد.

شاسی و پایداری خودرو؛ هندلینگ دشوار و ناپایدار

برآورد کارشناسان نشان می‌دهد که از اختلاف چهار ثانیه‌ای استون مارتین با صدر، حدود ۲.۵ ثانیه مربوط به موتور و گیربکس است و ۱.۵ ثانیه باقی‌مانده به خود خودرو مربوط می‌شود. گزارش‌ها از عملکرد ضعیف شاسی در تست‌های بحرین حکایت دارند: قفل شدن مکرر چرخ‌ها هنگام ترمزگیری، کمبود چسبندگی در هر دو محور، سفتی بیش از حد و دشواری در کنترل خودرو، حتی برای رانندگان باتجربه. این خودرو یکی از سخت‌ترین خودروهای گرید برای رانندگی توصیف شده است.

در مورد نقش آدریان نیوی، هنوز نمی‌توان نتیجه‌گیری قاطعی داشت. او دیرتر از رقبا به پروژه پیوست و تیم نیز زمان کمتری برای توسعه در اختیار داشت. علاوه بر این، تونل باد جدید استون مارتین با تأخیر راه‌اندازی شد و خودرو فعلی نیز اضافه‌وزن دارد و هنوز به درستی تنظیم نشده است. فرناندو آلونسو نیز تأکید کرده که تغییرات تنظیمی می‌تواند تا یک ثانیه اختلاف ایجاد کند؛ بنابراین هنوز ظرفیت پیشرفت وجود دارد.

چشم‌انداز آینده؛ امید به تحول و زمان لازم

با وجود شروع ناامیدکننده، آینده استون مارتین لزوماً تاریک نیست. داده‌ها در حال جمع‌آوری هستند، به‌روزرسانی‌ها در دست توسعه قرار دارند و تجربه تیم به‌تدریج افزایش می‌یابد. اگر روند پیشرفت ادامه یابد، این تیم می‌تواند در نیمه دوم فصل و به‌ویژه در سال ۲۰۲۷ به جایگاه رقابتی‌تری دست یابد. اگرچه استون مارتین نتوانست به «براون جدید» تبدیل شود، اما همچنان می‌تواند مسیر تیم‌هایی مانند مک‌لارن را تکرار کند؛ تیمی که در مدت چند سال از انتهای جدول به قهرمانی سازندگان رسید.

پرسش اصلی اینجاست که آیا فرناندو آلونسو زمان کافی برای انتظار دارد و آیا لارنس استرول صبر لازم را به خرج خواهد داد؟ آلونسو همچنان امیدوار است و می‌گوید: «نیوی دقیقاً همان چیزی است که نیاز داریم. او مهندسی باتجربه است که دوره‌های موفق و سخت را پشت سر گذاشته. مسیر پیشرفت برای ما روشن است. باید در نیمه دوم فصل نتایج بهتری بگیریم. خودرو در ملبورن متفاوت خواهد بود. ما کسی را در تیم داریم که ۳۰ سال بر فرمول یک مسلط بوده و من باور دارم در نهایت بهترین خودرو را خواهیم داشت. فقط زمان می‌برد.»