شوک بزرگ به مورینیو: رقص انتقام وینی، لیسبون را به خاکستر نشاند!

رئال مادرید در دیداری پرحاشیه و به یادماندنی در لیسبون، با نمایشی مقتدرانه و درخشش خیره‌کننده وینیسیوس جونیور، موفق شد انتقام خود را از بنفیکا بگیرد. این بازی که با مدیریت توپ و میدان و همچنین کنترل هیجانات آن توسط ستاره برزیلی همراه بود، شاهد حواشی نژادپرستی و درگیری‌های لفظی نیز بود که جو ورزشگاه را به شدت تحت تاثیر قرار داد.

انتقام مادرید در لیسبون: درخشش وینیسیوس جونیور

مادرید با تکیه بر صلابت، فوتبال برتر و شخصیت تیمی خود، به مصاف بنفیکا رفت. وینیسیوس جونیور، ستاره غیرقابل مهار برزیلی، با به ثمر رساندن گلی خارق‌العاده، سرشار از کلاس و دقت، برتری تیمش را به نمایش گذاشت و پس از جشن رقص خود، توهین نژادپرستانه یکی از بازیکنان حریف (پرستیانی) را که دهانش را با پیراهن پوشانده بود، به داور گزارش کرد. بازی متوقف شد، اما به دلیل عدم یافتن شواهد کافی برای اثبات این جرم، مسابقه از سر گرفته شد. هو کردن‌ها و پرتاب اشیا به سمت بازیکن برزیلی آغاز شد، اما او و هم‌تیمی‌هایش، از جمله شوامنی که در این دیدار درخششی خاص داشت، عقب‌نشینی نکردند.

تاکتیک و صلابت رئال در نیمه اول

برخلاف دیدار قبلی دو تیم، این بار بنفیکا بدون آن فشار خردکننده و ترس از دست رفتن موقعیت، تلاش کرد از همان ابتدا حریف را بترساند، اما با تیمی مصمم روبرو شد. رودیگر با دفع نفوذ زودهنگام آورسنس و فریاد بر سر هم‌تیمی‌هایش، جدیت بازی را گوشزد کرد. کارلو آنچلوتی (یا سرمربی تیم) با همان ترکیبی که سوسیداد را شکست داده بود، تنها با یک تغییر (امباپه به جای گونزالو)، تیمش را به زمین فرستاد. اگرچه هماهنگی با خط حمله در ابتدا کمی زمان برد، اما مادرید به ندرت به دردسر افتاد. کاماوینگا به سمت چپ متمایل شد تا از ایجاد برتری عددی حریف روی کارراس جلوگیری کند و گولر در کنار شوامنی در قلب میدان قرار گرفت. بنفیکا که در کناره‌ها ویرانگر به نظر می‌رسید، با دستور رئال مادرید مجبور به عقب‌نشینی شد.

مادرید با سیستم 2-4-4 که اجازه پرس سنگین در زمین حریف را می‌دهد، به صلابت رسیده بود؛ جایی که شوامنی به مانند یک فرمانده کل عمل می‌کرد. در این میان، تیم حریف یک موقعیت جدی را تقریباً از هیچ به دست آورد؛ توپی در محوطه جریمه که آورسنس نروژی آن را کنترل کرد و ضربه والی او پس از برخورد به رافا سیلوا تغییر جهت داد. مهار چنین توپی برای یک دروازه‌بان معمولی غیرممکن بود، اما کورتوا با انعطافی خیره‌کننده آن را از گوشه سمت راست بیرون کشید تا یک مهار تاریخی به ثبت برساند. روند رو به رشد مادرید در نیمه اول تصاعدی بود؛ آن‌ها حملات خود را از سمت راست و با همکاری ترنت و والورده طراحی کردند که ضربه کات‌دار وینیسیوس با فاصله اندکی از کنار تیر به بیرون رفت. در صحنه‌ای مشابه و با جابجایی ترنت و والورده، ارسال تند و تیز ترنت با ضربه نادقیق امباپه همراه شد. تروبین، دروازه‌بان بنفیکا، نیز با مهار شوت محکم کیلیان و واکنش اعجاب‌آور در برابر ضربه گولر، مانع از گلزنی بیشتر رئال در نیمه اول شد.

شاهکار وینیسیوس و تشدید حواشی نژادپرستی

در نیمه دوم تغییری در نفرات ایجاد نشد، اما فضای بازی دگرگون گشت. مادرید اقتدار خود را حفظ کرد و در یک ضدحمله، امباپه توپ را پیش برد و به چپ فرستاد تا وینیسیوس جونیور با یک «شاهکار» و با تو سر توپ برای باز کردن زاویه و شلیکی چرخشی به کنج دروازه، گل دوم خود را به ثمر برساند. جونیور برای رقصیدن به سمت پرچم کرنر رفت، رقبا و در رأس آن‌ها اوتامندی به او اعتراض کردند و داور نیز این حرکت را تحریک‌آمیز تشخیص داد. اما درست زمانی که بازی می‌خواست از سر گرفته شود، پرستیانی، بازیکن بنفیکا، در حالی که دهانش را با پیراهن پوشانده بود، چیزی به وینیسیوس گفت. ستاره برزیلی هنگام شکایت به داور ادعا کرد که پرستیانی او را «میمون» خطاب کرده است. پروتکل نژادپرستی اجرا شد و جنجال بالا گرفت. اوتامندی و امباپه نیز حساب‌های تسویه نشده خود از جام جهانی را مطرح کردند. داور خواستار بازبینی تصاویر شد تا خطا را بررسی کند، اما چون مدرکی نیافت، بازی را با حضور هر دو طرف (مهاجم و شاکی) در زمین ادامه داد.

فضای ملتهب ورزشگاه و واکنش‌ها

هواداران بنفیکا با پذیرفتن روایت بازیکن خود، با هر بار لمس توپ توسط وینیسیوس و امباپه، آن‌ها را هو کردند. این جنجال‌ها روی بازیکن برزیلی تأثیری نداشت و او در ضدحملات زهرآگین ظاهر شد؛ سه بار دیگر ضربه زد که در هر سه مورد با سد محکمی به نام تروبین روبرو شد. در این میان، مورینیو با تعویض‌های خود به بازی جان تازه‌ای داد، بازی‌ای که به نظر می‌رسید در کنترل کامل شوامنی و یارانش است. سوداکوف به جای رافا سیلوا که محو بود وارد شد و کابوسی در جناحین ایجاد کرد. ریوس هم که بازیکن باکیفیتی است به بازی آمد. کورتوا با تسلط خود بر محوطه جریمه و خروج‌های موفق در ارسال‌های جانبی، برتری‌اش را دیکته کرد. سرمربی پرتغالی (مورینیو) پس از اینکه دید پرستیانی به دلیل تمارض در محوطه جریمه کارت زرد گرفت، با جنون عجیبی خواستار کارت زرد دوم برای وینیسیوس شد و با گرفتن کارت قرمز، استادیوم را به آتش کشید.

دقایق پایانی پرهیاهو و برتری پادشاه اروپا

با توقف‌های ایجاد شده، 12 دقیقه وقت اضافه در فضای ملتهب ورزشگاه اعلام شد. هر کرنر مانند جنگ ویتنام بود و اوتامندی خالکوبی جام جهانی روی سینه‌اش را به وینیسیوس نشان می‌داد. حتی یک دستگاه «ویپ» به داخل محوطه پرتاب شد که می‌توانست به کسی آسیب جدی وارد کند. تنها نقدی که می‌توان به مادرید وارد کرد این است که کار صعود را در همین بازی یکسره نکرد. در بقیه موارد، آن‌ها همان‌طور رفتار کردند که هستند: «پادشاه اروپا».