خیزش سوگ: آیا این آغاز پایان یک رژیم است؟

یک استاد دانشگاه در تحلیل تازه‌ای، به بررسی پیامدهای انکار و به‌رسمیت‌نشناختن سوگ‌های عمومی توسط قدرت حاکم پرداخته است. وی تاکید می‌کند که محروم‌کردن مردم از حق سوگواری، به تداوم خشونت سیستماتیک منجر شده و خصلت فراروندگی آن را تشدید می‌کند.

تاثیر انکار سوگواری بر خشونت سیستماتیک

این پژوهشگر با استناد به نظریات باتلر، توضیح می‌دهد که چگونه امتناع از پذیرش و به رسمیت نشناختن سوگ جمعی، خشونت سیستمی را نه تنها ادامه می‌دهد، بلکه پتانسیل سرایت آن به سایر بخش‌های جامعه را نیز افزایش می‌دهد. به گفته او، این رویکرد، بستر را برای گسترش بیشتر خشونت فراهم می‌آورد.

بازتولید سوگ در شکل «خشونت‌دیدگان»

به گفته این استاد دانشگاه، در چنین شرایطی، سوگ اولیه خود را در شکلی جدید و متفاوت بازتولید می‌کند. این فرآیند منجر به ظهور «سوگ خشونت‌دیدگان» می‌شود که بیانگر عمیق‌تر شدن بحران و تغییر ماهیت سوگواری از فقدان به تجربه مستقیم خشونت است. این تغییر شکل، نشانه‌ای از پایداری و تغییر ماهیت سوگ در مواجهه با انکار و ستم محسوب می‌شود.