فروپاشی نسل: آیا «فرصت طلایی» فقط یک دروغ بزرگ بود؟ سراب رویای مسی آشکار شد!
آیا افت عملکرد لیونل مسی در اینتر میامی، مانع تکرار قهرمانی آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد شد؟
با نزدیک شدن به جام جهانی ۲۰۲۶، لیونل مسی، فوق ستاره آرژانتینی، در آستانه یکی از سرنوشتسازترین مقاطع دوران ورزشی خود قرار گرفته است. این تورنمنت میتواند سکوی پرتابی جدید برای تثبیت نام او در تاریخ باشد یا آزمونی بیرحمانه که نشان دهد گذر زمان حتی بر بزرگان فوتبال نیز بیتأثیر نیست. مردی که در قطر بر قله فوتبال جهان ایستاد و بسیاری گمان میکردند کتاب رویاهایش را بسته است، امروز با این پرسش مواجه است: «آیا او همچنان توان کافی برای رویاپردازی دوباره را دارد؟»
فرصتی تاریخی برای تکرار قهرمانی
فرصت پیشرو از هر نظر استثنایی است؛ کسب دومین قهرمانی پیاپی در جام جهانی، دستاوردی که هیچ کاپیتانی در تاریخ فوتبال به آن نرسیده است. مسی با فتح جام جهانی ۲۰۲۲ به بسیاری از آنچه در فوتبال ممکن بود، دست یافت، اما تداوم حضور او در میدان و تلاش برای رسیدن به نسخه بعدی جام جهانی، گواه تشنگی او برای موفقیتهای بیشتر است. مسابقاتی که تابستان آینده به میزبانی آمریکا برگزار میشود، فرصتی است تا لئو برگ جدیدی به میراث خود اضافه کند و برای آخرین بار در صف بزرگان تاریخ قد علم کند. در صورت تکرار قهرمانی، او نه صرفاً بازیکنی که دو بار فاتح جام شده، بلکه به اولین کاپیتان تاریخ تبدیل میشود که کشورش را به دو قهرمانی متوالی در جام جهانی رسانده است.
نشانههای نگرانکننده از افت عملکرد
تصویر این روزهای مسی به روشنی گذشته نیست؛ عملکرد مبهم و نشانههای بدنی نگرانکننده به همراه نسلی از بازیکنان آرژانتینی که بخشی از درخشش غرورانگیز سالهای قبل خود را از دست دادهاند، چالشبرانگیز به نظر میرسد. پرسش درباره توانایی فوق ستاره آرژانتینی برای حضور مؤثر در این ضیافت بزرگ فوتبالی، پس از نمایش ضعیف او در اولین بازی فصل جدید لیگ آمریکا (MLS) قوت گرفته است. اگرچه نمیتوان تنها بر اساس یک مسابقه درباره وضعیت بدنی و فنی مسی قضاوت کرد، اما همان یک بازی سیگنالهای منفی و دلهرهآوری را برای مردم آرژانتین که تمام آرزوهایشان را در ساقهای یک نفر جستوجو میکنند، ارسال کرد.
خشم و فشارهای روانی
مسی به خوبی میداند که جام جهانی ۲۰۲۶ به مثابه رقص آخر او در عرصه ملی است. شروع سال جدید میلادی با عملکردی دور از انتظار و شکست سنگین در لیگ آمریکا، برای او غیرقابل پیشبینی بود. مسی که اینتر میامی را از یک تیم انتهای جدولی به قهرمانی لیگ و یکی از قدرتهای کشور تبدیل کرده بود، با شکست مقابل لسآنجلس که ستارههایی مانند سون هیونگ مین و هوگو لوریس را در اختیار دارد، هوادارانش را ناامید کرد.
در این مسابقه، کاپیتان کهنهکار فرسنگها با سطح همیشگیاش فاصله داشت؛ در حالی که رفقای قدیمیاش یعنی جوردی آلبا و سرخیو بوسکتس بازنشسته شدهاند و نقش لوییز سوارز نیز به شدت کمرنگ شده است. طبق آمار اوپتا، مسی در طول ۹۰ دقیقه حتی یک ضربه در چارچوب نداشت و دقت پاسهای او نیز پایینتر از حد معمول بود. اینتر میامی در کل بازی فقط سه شوت در چارچوب داشت و تنها یک موقعیت جدی خلق کرد.
اما موضوع تنها افت فنی نبود؛ خشم کمیاب مسی و اعتراض شدید او به داور پس از پایان مسابقه، از فشارهای روانی خردکنندهای پرده برداشت که او در این فصل حساس تحمل میکند. مسی با عصبانیت به سمت اتاق داوران هجوم برد و سوارز به سختی توانست او را آرام کند؛ رفتاری که حتی خطر محرومیت انضباطی از سوی سازمان لیگ آمریکا را برای او به همراه داشت.
تصمیمگیری سرنوشتساز برای حضور در جام جهانی
با استناد به وضعیت فعلی مسی، میتوان گفت ماجراجویی اعجوبه آرژانتینی در جام جهانی آنطور که برخی تصور میکنند، ساده نخواهد بود. لئو پیش از این با صراحت اعلام کرده بود که اگر احساس کند در سطح مطلوب نیست، از بازیهای ملی خداحافظی میکند. بنابراین ماههای آینده در لیگ آمریکا برای اتخاذ این تصمیم سرنوشتساز، کلیدی خواهد بود.
مسی هنوز حضورش در جام جهانی را قطعی نکرده است. او اکتبر گذشته گفته بود: «دوست دارم آنجا باشم، به شرطی که شرایط بدنی خوبی داشته باشم و بتوانم مهره موثری برای تیمم باشم.» او همچنین اضافه کرد: «وقتی پیشفصل را با اینتر میامی شروع کنم، روز به روز وضعیتم را ارزیابی میکنم تا ببینم آیا واقعا میتوانم در بهترین فرم باشم یا خیر. من برای جام جهانی بسیار هیجانزده هستم.»
نکته امیدوارکننده برای آلبیسلسته این است که آنها آخرین کوپا آمهریکا را در حالی فتح کردند که مسی در اوج همیشگی نبود. کاپیتان مثل جام جهانی قطر تاثیرگذار ظاهر نشد، اما همتیمیهایش مسئولیت را به دوش کشیدند؛ به ویژه وقتی که او در فینال به دلیل مصدومیت مجبور به ترک زمین شد. با این حال، لیونل اسکالونی، سرمربی تیم ملی آرژانتین، هنوز آماده نیست به آیندهای بدون برترین گلزن تاریخ تیمش فکر کند. او دسامبر گذشته گفت: «خود لئو تصمیم میگیرد و ما از هر تصمیمی حمایت میکنیم. در ظاهر همه چیز خوب است، اما شش ماه زمان زیادی است و هنوز وقت داریم.»
چالشهای گسترده تیم ملی آرژانتین
پیش از این تصور میشد بالا رفتن سن مسی و افت بدنی او چالش بزرگی نیست، چون دوندگی بازیکنان جوانتر جور او را میکشد، اما واقعیت چیز دیگری را نشان میدهد. گزارشهای اخیر رسانههای آرژانتینی حاکی از آن است که اسکالونی به شدت نگران سطح آمادگی چندین بازیکن کلیدی خود در این مقطع حساس است.
بسیاری از عناصری که در قطر در کنار مسی به قهرمانی رسیدند، با افت فاحشی روبرو شدهاند. الکسیس مکآلیستر دیگر آن بازیکن فصل پیش لیورپول نیست؛ لائوتارو مارتینز دوباره با مصدومیت دست و پنجه نرم میکند و حدود یک ماه دور از میادین خواهد بود. کریستین رومرو در تاتنهامی که برای فرار از سقوط میجنگد روزهای سختی را میگذراند و به دلیل اخراج و محرومیت، هدف خشم هواداران قرار گرفته است. اوضاع در خط حمله هم تعریفی ندارد؛ خولین آلوارز از نوامبر گذشته در ۱۴ بازی متوالی موفق به گلزنی نشده و تنها یک پاس گل داده است. جوانانی مثل الخاندرو گارناچو هنوز به بلوغ مورد انتظار نرسیدهاند و نیکولاس اوتامندی در ۳۸ سالگی رمق گذشته را ندارد. در حالی که بنفیکا هم در کورس قهرمانی پرتغال قدرت همیشگی را ندارد، هنوز جانشین مشخصی برای آنخل دیماریا پیدا نشده است.
در میان تمامی این بحرانها، رسیدن مسی به بهترین فرم ممکن برای آرژانتین یک ضرورت حیاتی است؛ آنها برای دفاع از عنوان قهرمانی و فرار از سرنوشت تلخ قهرمانان پیشین مانند فرانسه ۲۰۰۲، ایتالیا ۲۰۱۰، اسپانیا ۲۰۱۴ و آلمان ۲۰۱۸ که در دور گروهی حذف شدند، به معجزه دوباره لئو نیاز دارند.
