سرنوشت اوسمار: برانکو جدید یا کابوس دایی و درخشان؟/ تنها راه نجات: تماس فوری با این سه مربی!
سه شکست متوالی در لیگ برتر، پرسپولیس تحت هدایت اوسمار را به بحرانی کمسابقه کشاند.
تیم فوتبال پرسپولیس برای ششمین بار در تاریخ رقابتهای لیگ برتر، طعم سه شکست متوالی را چشید. این رخداد، پس از باخت دور از انتظار ۲ بر ۱ مقابل خیبر، سرخپوشان را وارد یکی از تلخترین الگوهای تکرارشونده خود در فوتبال ایران کرد؛ بحرانی که سابقه عمیقتر شدن را در کارنامه این تیم دارد و اکنون این سوال را مطرح میکند که آیا پرسپولیسِ اوسمار نیز به سراشیبی سقوط قدم خواهد گذاشت؟
تکرار الگوی نگرانکننده: ششمین تجربه سه شکست متوالی پرسپولیس
تاریخ لیگ برتر گواهی میدهد که پرسپولیس شش بار سه شکست متوالی را تجربه کرده است. اما نکته حائز اهمیت اینجاست که در سه مورد از این شش تجربه، روند باخت متوقف نشده و به بحرانهای عمیقتری تبدیل شده است. این آمار تصویری نگرانکننده از وضعیت تیم در مقاطع حساس ارائه میدهد.
سقوطهای تاریخی: از دایی تا گاریدو
لیگ دهم: کابوس ۵ باخت متوالی با علی دایی
اولین و شاید بدترین نمونه به لیگ دهم بازمیگردد؛ جایی که تیم تحت هدایت علی دایی، نه تنها سه باخت متوالی را تجربه کرد، بلکه این روند به پنج شکست پیاپی رسید؛ یک سقوط کامل که هنوز هم یکی از تاریکترین مقاطع تاریخ باشگاه محسوب میشود:
- ۲۰ آبان ۸۹؛ مس کرمان ۱ - ۰ پرسپولیس
- ۸ آذر ۹۰؛ پرسپولیس ۱ - ۴ سپاهان
- ۱۲ آذر ۹۰؛ پیکان ۱ - ۰ پرسپولیس
- ۱۸ آذر ۹۰؛ تراکتور ۱ - ۰ پرسپولیس
- ۲۸ آذر ۹۰؛ پرسپولیس ۱ - ۴ صبای قم
لیگ چهاردهم: سراشیبی ۴ باخت پیاپی با حمید درخشان
در لیگ چهاردهم نیز شرایط چندان متفاوت نبود. تیم حمید درخشان پس از رسیدن به سه شکست متوالی، نتوانست خود را جمع کند و این روند را به چهار باخت پشت سر هم رساند. این نشان میدهد که برای پرسپولیس، رسیدن به عدد سه اغلب یک نقطه هشدار نیست؛ بلکه آغاز یک سراشیبی خطرناک است:
- ۱۰ آذر ۹۳؛ نفت تهران ۲ - ۱ پرسپولیس
- ۲۰ آذر ۹۳؛ پرسپولیس ۱ - ۲ فولاد
- ۱۰ بهمن ۹۳؛ ذوبآهن ۱ - ۰ پرسپولیس
- ۱۷ بهمن ۹۳؛ پرسپولیس ۰ - ۱ ملوان
فصل گذشته: تجربه نزدیک گاریدو و ۴ شکست پیدرپی
این الگوی خطرناک فقط مربوط به گذشتههای دور نیست. فصل گذشته و در لیگ بیست و چهارم نیز پرسپولیس با هدایت خوان کارلوس گاریدو دقیقاً همین مسیر را طی کرد. تیمی که پس از ورود به بحران نتوانست آن را کنترل کند و از سه شکست عبور کرده و به چهار باخت متوالی رسید:
- ۹ آبان ۱۴۰۳؛ استقلال خوزستان ۱ - ۰ پرسپولیس
- ۱۷ آذر ۱۴۰۳؛ پرسپولیس ۰ - ۱ نساجی مازندران
- ۲۶ آذر ۱۴۰۳؛ سپاهان ۲ - ۱ پرسپولیس
- ۱ دی ۱۴۰۳؛ پرسپولیس ۱ - ۳ مس رفسنجان
این بخش از تاریخ بسیار مهم است، زیرا نشان میدهد که پرسپولیس حتی در همین یکی دو فصل اخیر نیز در مهار بحران ناتوان بوده و به سرعت از یک هشدار ساده به یک سقوط واقعی رسیده است.
بحرانهایی که مهار شدند: امید به تکرار سناریوی برانکو و دنیزلی
پرسپولیس علاوه بر مقطع فعلی که سه شکست متوالی با اوسمار را تجربه کرده، در دو مقطع توانسته پس از سه شکست متوالی، خود را بازیابی کند:
لیگ یازدهم: مهار بحران با مصطفی دنیزلی
- ۲ اردیبهشت ۹۱؛ پرسپولیس ۲ - ۴ سایپا
- ۷ اردیبهشت ۹۱؛ تراکتور ۴ - ۱ پرسپولیس
- ۱۷ اردیبهشت ۹۱؛ پرسپولیس ۳ - ۴ راهآهن
لیگ پانزدهم: شروع فصل و بازیابی برانکو
- ۱۵ مرداد ۹۴؛ استقلال خوزستان ۲ - ۱ پرسپولیس
- ۲۲ مرداد ۹۴؛ سپاهان ۴ - ۲ پرسپولیس
- ۲۹ مرداد ۹۴؛ پرسپولیس ۱ - ۲ ذوبآهن
نکته جالب اینجاست که در مورد برانکو، این سه شکست در ابتدای فصل رخ داد و همان تیم در ادامه به یکی از موفقترین دورههای تاریخ باشگاه تبدیل شد. هرچند شاید مقایسه تیم امروز اوسمار که بازیهای پایانی فصل را پشت سر میگذارد، با تیم برانکو که در شروع فصل درگیر بحران شده بود، کمی دور از منطق باشد؛ چراکه روندی که پرسپولیس در پیش گرفته، آنها را تا حد زیادی از جام قهرمانی دور خواهد کرد.
اوسمار در دوراهی: تکرار تاریخ یا مدیریت بحران؟
پرسپولیسِ اوسمار در شرایطی به سه شکست متوالی رسیده که نشانههای نگرانکنندهای در عملکرد تیم دیده میشود. باخت به ملوان، گلگهر و حالا خیبر، آن هم با نمایشهایی نه چندان امیدوارکننده، این سوال را ایجاد میکند که این تیم قرار است مسیر کدام سناریو را طی کند؟ بازگشت قدرتمندانه مانند تیم برانکو یا سقوطی شبیه دوران دایی، درخشان و گاریدو؟ واقعیت این است که نشانههای فعلی بیشتر به سناریوی دوم نزدیک است تا اول.
مربی ایرانی یا خارجی؛ عامل بحران نیست
یک نکته آماری جالب دیگر در این میان وجود دارد: پرسپولیس دو بار با مربیان ایرانی (علی دایی و حمید درخشان) و چهار بار با مربیان خارجی (دنیزلی، برانکو، گاریدو و حالا اوسمار) به سه شکست متوالی رسیده است. این یعنی بحران، رابطه مستقیمی با ایرانی یا خارجی بودن مربیان ندارد. آنچه تعیینکننده است، کیفیت مدیریت بحران و واکنش تیم پس از ورود به این دورههای سخت است.