شوک آماری: سقوط آزاد پرسپولیس در دوران اوسمار ۲۰۲۶!
پرسپولیس و اوسمار ویهرا: مسیر قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایران.
شکست اخیر تیم فوتبال پرسپولیس مقابل گلگهر سیرجان، بار دیگر تفاوتهای محسوس در نتایج و کیفیت تیم تحت هدایت اوسمار ویهرا را در دو دوره حضور این مربی روی نیمکت سرخپوشان برجسته کرد و پرسشهایی جدی را درباره توانایی این تیم برای کسب عنوان قهرمانی در فصل جاری مطرح ساخت.
سقوط پرسپولیس از صدر و سوالات درباره اوسمار
شکست سه بر یک پرسپولیس برابر گلگهر سیرجان در هفته بیستویکم لیگ برتر، در شرایطی رقم خورد که سرخها با کسب سه امتیاز این دیدار میتوانستند به صدر جدول صعود کنند. اما دریافت سه گل از تیم تحت هدایت مهدی تارتار و تجربه چهارمین باخت پرسپولیس در نیمفصل دوم، نه تنها این فرصت طلایی را از اوسمار و شاگردانش گرفت، بلکه این پرسش را پررنگتر ساخت که آیا تیم کنونی اوسمار شباهتی به تیمی که او در دوره نخست حضورش در پرسپولیس روانه مسابقات میکرد دارد و در حد یک مدعی قهرمانی ظاهر شده است؟
دوره اول؛ قهرمانی با آمار خیرهکننده
اوسمار ویهرا در لیگ بیستوسوم، ابتدا به عنوان دستیار یحیی گلمحمدی به پرسپولیس پیوست؛ حضوری که در ابتدا کمتر مورد توجه قرار گرفت. اما با جدایی گلمحمدی در نیمفصل، مدیران باشگاه تصمیم گرفتند هدایت تیم را به او بسپارند؛ انتخابی که در همان ابتدا با موجی از انتقاد و تردیدها مواجه شد. با این حال، اوسمار به سرعت پاسخ این تردیدها را داد. او در ۱۵ مسابقهای که هدایت تیم را بر عهده داشت، ۱۲ برد، دو تساوی و تنها یک شکست (در بازی نخستش) را به ثبت رساند. میانگین ۲.۵۳ امتیاز در هر مسابقه، ۲۶ گل زده، تنها ۸ گل خورده و ۱۰ کلینشیت، آماری درخشان بود که پرسپولیس را در نهایت به قهرمانی رساند. اوسمار در پایان آن فصل جام قهرمانی را بالای سر برد و در اوج محبوبیت، ایران را ترک کرد.
بازگشت در میان استقبال هواداران و انتظارات بالا
پس از جدایی اوسمار، پرسپولیس فصل گذشته را با خوان کارلوس گاریدو آغاز کرد و سپس با اسماعیل کارتال ادامه داد که نتیجه آن از دست رفتن ثبات فنی و ناکامی در قهرمانی بود. در ابتدای این فصل نیز همکاری با وحید هاشمیان به سرعت پایان یافت. در نهایت، در میان استقبال گسترده هواداران، اوسمار به ایران بازگشت و دوباره روی نیمکت پرسپولیس نشست؛ بازگشتی که انتظار میرفت یادآور همان روزهای طلایی و قهرمانی باشد.
تفاوت فاحش در عملکرد کنونی
اما دوره دوم حضور اوسمار تا اینجای کار تفاوت محسوسی با فصل قهرمانی دارد. او در ۱۲ بازی اخیر، ۷ برد، یک مساوی و ۴ شکست را تجربه کرده و میانگین ۱.۸۳ امتیاز در هر بازی را بر جای گذاشته است. پرسپولیس در این بازه ۱۴ گل زده و ۱۰ گل دریافت کرده و ۷ کلینشیت به ثبت رسانده است؛ آماری که گرچه فاجعهآمیز نیست، اما در حد استانداردهای یک مدعی بیچونوچرای قهرمانی نیز محسوب نمیشود. در مقایسه با دوره نخست، تیمِ اوسمار از نظر تهاجمی کمرمقتر نشان میدهد و در برخی مسابقات، آن انسجام دفاعی سابق را نیز نداشته است. مهمتر از همه، لغزش در بازیهای کلیدی، از جمله همین شکست برابر گلگهر، باعث شده تردیدها دوباره اوج بگیرد.
نقش تغییرات بازیکنان در افت کیفی
بخشی از این تفاوت عملکرد را باید در تغییرات فهرست بازیکنان جستوجو کرد. در فصل قهرمانی پرسپولیس با اوسمار، سهم گلزنان شامل ۶ گل توسط عیسی آلکثیر، ۳ گل مهدی ترابی، ۲ گل گئورگی گولسیانی، ۲ گل دانیال اسماعیلیفر و یک گل مسعود ریگی بود که هیچکدام این فصل در پرسپولیس حضور ندارند. در کنار آنها، اوستون اورونوف ۶ گل به ثمر رساند و محمدحسین کنعانیزادگان نیز ۵ گل زد؛ دو مهرهای که همچنان در تیم حضور دارند اما شرایطشان مشابه آن مقطع نیست. در این فصل اما گلزنان پرسپولیس متفاوت بودهاند: ۳ گل توسط سروش رفیعی، ۳ گل اورونوف، یک گل کنعانیزادگان و ۲ گل ایگور سرگیف. همچنین علیرضا محمودی، علی علیپور، رضا شکاری، تیوی بیفوما و امین کاظمیان هر کدام یک گل زدهاند. این پراکندگی و همچنین بردهای اقتصادی، نشان میدهد پرسپولیس در خط حمله نیز با مشکلی جدی مواجه است و همچنان در گلزنی ضعف دارد.
چشمانداز آینده و چالش "مربی ناجی"
در واقع، اوسمار در دوره نخست، تیمی آماده و باثبات را تحویل گرفت و با مدیریت خوب همان داشتهها، به قهرمانی رسید. اما در دوره دوم، با تیمی متفاوت، انتظارات بالا و فضایی فشردهتر در رقابت روبهرو است. البته مسیر اوسمار هنوز به بنبست نرسیده و با توجه به نزدیکی امتیازات در بالای جدول، او هنوز شانس قهرمانی هم دارد اما آن داستان رویاییِ "مربی ناجی" تکرار نشده است. با این حال، شاید پرسش اصلی این باشد که آیا پرسپولیس امروز همان پرسپولیسِ آماده برای قهرمانی لیگ بیستوسوم است که هوادارانش انتظار دارند؟
