فوری: حقیقت شوکهکننده پرسپولیس فاش شد؛ باید از ریشه ویران کرد و از نو ساخت!
پرسپولیس در آستانه تغییر نسل، برای عبور از بحران ساختاری نیازمند مدیریت و بازیکنان جوان در لیگ برتر است.
شکستهای پیاپی اخیر تیم فوتبال پرسپولیس، پیامی آشکار از وجود یک بحران ساختاری عمیق در این باشگاه مخابره میکند. اگرچه ممکن است رتبه ظاهری تیم در جدول ردهبندی همچنان آن را در جمع مدعیان نشان دهد، اما واقعیتهای پنهان در لایههای زیرین، حکایت از فرسایش تدریجی پایههای باشگاه دارد؛ بحرانی که تعلل در پرداختن به آن میتواند در آینده نزدیک غیرقابل جبران باشد.
زنگ خطر بحران ساختاری در پرسپولیس
در دنیای حرفهای فوتبال، گاهی موفقیتهای مقطعی میتوانند تصویری گمراهکننده از حقیقت ارائه دهند و واقعیتهای عمیقتر را پنهان سازند. این وضعیت اکنون برای باشگاه پرسپولیس به یک خطر جدی تبدیل شده است. باشگاهی که در ظاهر در جمع تیمهای برتر لیگ حضور دارد، اما در بطن خود با چالشهای ساختاری مهمی دستوپنجه نرم میکند که نادیده گرفتن آنها میتواند آینده این غول فوتبال ایران را به خطر اندازد.
رقبای پیشرو در تغییر نسل
بقای هر تیم در سطح بالای فوتبال، مستلزم بازسازی مستمر و تزریق خون تازه است. این اصل را باشگاههایی نظیر استقلال، سپاهان و تراکتور در سالهای اخیر پذیرفتهاند. استقلال با جذب بازیکنان جدید تلاش کرده ساختار خود را جوانتر کند و سپاهان و تراکتور نیز علیرغم فراز و نشیبهای نتایج، به ضرورت تغییر نسل و ورود بازیکنان جوانتر به ترکیب اصلی اذعان داشتهاند. آنها درک کردهاند که بدون این تحول، پویایی و رقابتپذیری تیم در بلندمدت ممکن نخواهد بود.
تأخیر در جایگزینی و اتکا به ستارههای قدیمی
اما پرسپولیس مسیری متفاوت را در پیش گرفته است. این باشگاه با احتیاطی بیش از حد، روند جایگزینی نسل قدیمی را به تعویق انداخته است. این تأخیر اکنون به نقطهای بحرانی رسیده که دیگر نمیتوان آن را نادیده گرفت. تیمی که زمانی به واسطه ترکیب هماهنگ و انرژی جوانی شناخته میشد، امروز بیش از حد به بازیکنانی متکی است که سالها بار اصلی تیم را بر دوش داشتهاند. وفاداری به گذشته، در حال تهدید آینده باشگاه است؛ چرا که حتی بهترین بازیکنان نیز نمیتوانند برای همیشه در اوج بمانند. نمونه آن سروش رفیعی است که با وجود حفظ کیفیت، در آستانه ۳۶ سالگی قرار دارد و نیاز به برنامهریزی زودهنگام برای جایگزینی تدریجی او حس میشد. در خط دفاع نیز، اتکا به بازیکنی مانند مرتضی پورعلیگنجی در شرایطی ادامه یافته که سالها پیش فرصت ورود مدافعان جوانتر و مستعدتر به چرخه اصلی تیم وجود داشت؛ همان سیاستی که در گذشته با معرفی بازیکنانی چون احمد نوراللهی و امید عالیشاه جواب داد اما در سالیان اخیر تکرار نشده است.
فریبندگی رتبه در جدول لیگ
ممکن است پرسپولیس در پایان فصل همچنان در میان تیمهای بالای جدول قرار گیرد و حتی موفق به کسب قهرمانی یا سهمیه آسیا شود. با این حال، این نتایج نباید مدیران باشگاه را به این تصور وا دارد که همهچیز در مسیر درستی قرار دارد. جدول ردهبندی همواره بازتاب کامل حقیقت نیست و گاهی یک تیم در ظاهر موفق به نظر میرسد در حالی که در باطن، پایههایش در حال فرسایش است. اشتباه اصلی از جایی آغاز شد که باشگاه تصمیم به تعویق انداختن تغییرات بنیادین گرفت. ادامه این سیاست اکنون خطرات بیشتری را به همراه دارد. تیمی با سابقه و اعتبار پرسپولیس باید نیمکتی پر از بازیکنان جوان، مستعد و آیندهدار داشته باشد؛ بازیکنانی که بتوانند در سالهای آینده بار اصلی تیم را بر دوش بگیرند. اگر در انتخابهای گذشته هوشمندی لازم به کار گرفته میشد، امروز دستکم هشت بازیکن همسن و سال با کیفیت محمودی در تیم حضور داشتند که شالوده تیم قهرمان آینده را شکل میدادند؛ اما واقعیت امروز عدم فرصتدهی به جوانانی نظیر صحرایی، عنایت و صادقی است.
ضرورت پذیرش تحول و حمایت همهجانبه
تغییر نسل، فرآیندی دشوار است که نیازمند سرمایهگذاری مالی و صبر هواداران است. کنسرسیوم بانکی مسئولیتپذیر باشگاه، باید آماده تأمین هزینههای لازم باشد و در مقابل، هواداران نیز باید درک کنند که این تحول ممکن است با افتهای مقطعی همراه شود. اما حقیقت غیرقابل انکار است: پرسپولیس برای حفظ جایگاه خود در بلندمدت، چارهای جز بازسازی اساسی ندارد. ادامه مسیر فعلی شاید در کوتاهمدت نتایجی را به همراه داشته باشد، اما در بلندمدت، خطر سقوط تدریجی و از دست دادن جایگاه را در پی خواهد داشت. آینده این باشگاه، به تصمیمی گره خورده است که امروز گرفته میشود؛ تصمیمی میان ماندن در گذشته یا ساختن فردایی تازه و پایدار.
