شوکه کننده: لجبازی این مربی رویای ملت را به خاکستر نشاند! پشت پرده بدترین بدرقه تاریخ فاش شد
جدایی روبرتو دیزربی از المپیک مارسی، بحرانی جدید در فوتبال فرانسه رقم میزند
همکاری روبرتو دیزربی، سرمربی ایتالیایی که روزگاری از او به عنوان یک نابغه تاکتیکی یاد میشد، با باشگاه المپیک مارسی به پایان رسید. این خبر در ساعات اولیه بامداد امروز با انتشار بیانیهای کوتاه و رسمی از سوی باشگاه مارسی اعلام شد. در این بیانیه به «توافق دوجانبه» برای جدایی اشاره شده، اما زمان انتشار خبر – درست سه روز پس از شکست تحقیرآمیز ۵ بر صفر مقابل پاریسنژرمن در لوکلاسیک – حاکی از آن است که این جدایی بیش از آنکه دوستانه باشد، نتیجه بنبست و بحران درونی بوده است.
دوران پرفراز و نشیب در ولودروم
دیزربی که حدود یک سال و نیم پیش در میان هیاهوی رسانهای و با جلب توجه غولهای فوتبال اروپا به مارسی پیوسته بود، حالا به شکلی کاملاً متفاوت از این باشگاه فرانسوی جدا میشود. میراث او در مارسی، مجموعهای از خریدهای گرانقیمت، رویاهای نیمهتمام و طعم تلخ یک پروژه ناتمام است.
آغاز کار دیزربی در مارسی با نتایج درخشانی همراه بود؛ پیروزی ۵ بر ۱ مقابل برست و ارائه فوتبالی تهاجمی، منجر به کسب جایگاه نایبقهرمانی در فصل اول و صعود به لیگ قهرمانان اروپا شد. مدیران باشگاه برای تحقق جاهطلبیهای تاکتیکی او، در دو پنجره نقل و انتقالاتی تابستانی، نزدیک به ۱۸۵ میلیون یورو هزینه کردند. با این حال، پشت پرده این موفقیتها، نقاط ضعف از همان ابتدا نمایان بود؛ باختهای غیرمنتظره مقابل تیمهایی چون استراسبورگ و اوسر، ضعفهای ذهنی بازیکنان و ناتوانی در ساماندهی خط دفاعی.
فصل دوم حضور او اما به کابوسی برای مارسی تبدیل شد. حذف از رقابتهای اروپایی، درگیریهای داخلی در رختکن و عدم ارتباط موثر پیامهای او با بازیکنان، شرایط را بحرانی کرد. دیزربی که در ظاهر همواره مبارز نشان میداد، در خفا از رفتار بازیکنانش که به نظر میرسید دیگر پیامهای او را درک نمیکنند، شوکه شده بود. تساوی مقابل پاریس افسی و شکست سنگین در پارکدوپرنس، مهر تاییدی بر تصمیمی زد که از مدتها پیش در پشت پرده گرفته شده بود.
سایههای جدایی؛ کارنامه پرفراز و نشیب دیزربی
برای درک کامل این پایان تلخ در مارسی، باید به سوابق دیزربی در سایر باشگاهها نگاه کرد. او در فوجیا (۲۰۱۴)، با وجود مشکلات مالی، فوتبال مدرن و جذابی به نمایش گذاشت اما با سقوط اداری باشگاه، در فضایی مشحون از بیعدالتی، مجبور به جدایی شد. دوران حضور او در پالرمو (۲۰۱۶) بسیار کوتاه بود و تنها دو ماه به طول انجامید؛ هفت باخت پیاپی به اخراج بیرحمانه او منجر شد. در بنونتو نیز سناریویی مشابه رقم خورد؛ با وجود فوتبال شجاعانهای که ارائه میداد، سقوط این تیم به دسته پایینتر اجتنابناپذیر بود. این تجربهها، از او یک «آرمانگرای لجباز» ساخت؛ مربیای که اصول تاکتیکی خود را فدای ابزارهای محدود تیمش نمیکرد.
اما در ساسولو، ورق برگشت و دیزربی سه فصل درخشان را پشت سر گذاشت که هویتی خاص به این باشگاه بخشید و تحسین فوتبال ایتالیا را برانگیخت. جدایی او در سال ۲۰۲۱، برخلاف مارسی، فیلسوفانه بود. او با این باور که به سقف تواناییهای باشگاه رسیده است، با احترام کامل ساسولو را ترک کرد. در شاختار دونتسک، جنگ اوکراین مسیر مربیگری او را نیمهتمام گذاشت. در برایتون نیز، علیرغم کسب سهمیه اروپایی، اختلاف نظر با مالکان بر سر استراتژی نقل و انتقالات، او را بار دیگر با برچسب «توافق دوجانبه» از جمع مرغهای دریایی جدا کرد.
مارسی؛ نقطه اوج آشوب در کارنامه دیزربی
جدایی از مارسی اما برای دیزربی ابعاد متفاوتی داشت؛ چرا که او تمام دلایل جداییهای قبلیاش را یکجا در این باشگاه تجربه کرد. از بحران ورزشی مشابه دوران پالرمو، تا فضای بیثبات مدیریتی فوجیا و تضاد استراتژیک برایتون، همگی در مارسی تکرار شدند. هرگز در دوران مربیگری او، جدایی تا این حد چندوجهی و پرهرجومرج نبوده است. سرمایهگذاری سنگین، جاهطلبیهای بزرگ و در نهایت، فروپاشی در حساسترین بازی فصل یعنی لوکلاسیک. انتشار بیانیه شبانه و زمانبندی بیرحمانه آن، به این پایان ابعادی سورئال بخشید. دیزربی شاید هرگز مسیر آرامش را انتخاب نکرده باشد، اما ایستگاه مارسی احتمالاً پرفشارترین و خاصترین پرده از نمایشهای دراماتیک دوران مربیگری او باقی خواهد ماند.
