بمب خبری سفیر هنر غزه: افشای جنایات هولناک اسرائیل که دنیا را تکان میدهد
هنر مقاومت عدنان ابویوسف در غزه، ویرانی جنگ و اشغالگری را با نقاشی به تصویر میکشد.
«عدنان ابویوسف»، نقاش و فعال فرهنگی فلسطینی ساکن خان یونس در نوار غزه، پس از ماهها آوارگی اجباری، به خانه ویران شدهاش بازگشته است. وی نه تنها با آوارهای خانهاش، بلکه با دیوارهایی مواجه شد که نیروهای اشغالگر عمداً آنها و تمامی آثار هنری سالها تلاشش را به آتش کشیده بودند. در واکنش به این ویرانی و به عنوان شاهدی بر یکی از دردناکترین جنایات معاصر، ابویوسف بار دیگر قلم موی خود را به دست گرفته تا پیام مقاومت و مبارزه با اشغالگری را از طریق هنر فریاد زند.
بازگشت به ویرانهها: هنر در دل تخریب
پس از تحمل رنج ماهها آوارگی ناشی از جنگ اخیر، ابویوسف به خانهاش بازگشت و با صحنهای دلخراش روبهرو شد؛ دیوارهای خانه و تمامی داراییهای هنریاش سوخته و سیاه شده بودند. این ویرانی شامل کارگاه نقاشی او نیز میشد که زمانی در باغی آرام و میان درختان کاج، با صدای پرندگان، پناهگاه خلق آثارش بود. او با دیدن پرندگان سوخته و تابلوهای خاکستر شدهاش که نمایانگر مسیر هنریاش از ۱۶ سالگی بود، دچار شوک و اندوه عمیقی شد.
شهادت هنری بر جنایات اشغالگر
ابویوسف در برابر این خشونت سکوت نکرد و قلم موی خود را بر همین دیوارهای سیاه و سوخته به حرکت درآورد. او با استفاده از این بومهای ناخواسته، چهره واقعی رژیم اشغالگر و جنایات آن را به تصویر میکشد. هدف او از این کار، زیبا جلوه دادن ویرانیها نیست، بلکه افشای مصائب و مشقت حضور اشغالگران در غزه و فریاد حقیقت است.
خسارتهای شخصی و الهامبخش هنری
در این جنگ، عدنان ابویوسف نه تنها خانه و خاطراتش را از دست داد، بلکه پسر بزرگش، «شهید عاهد عدنان ابویوسف»، از رزمندگان مقاومت فلسطین، نیز به شهادت رسید. خون پاک این شهید اکنون الهامبخش تابلوهای پدر شده و غم و درد این هنرمند رنجکشیده به فریادی هنری بدل گشته که جهان را رسوا میکند؛ جهانی که تا به امروز نظارهگر بوده و سکوت پیشه کرده است. او در یکی از تابلوهای خود با عنوان «کشتار نوزادان شیرخوار» فریاد میزند: «این جنایت هرگز فراموش نخواهد شد، ما اینجا هستیم و خواهیم ماند حتی اگر از خانههایمان تنها دیوارهای سوخته و سیاه باقی مانده باشد.»
زندگی پیش از جنگ: رویای یک هنرمند
ابویوسف حال و هوای زندگی هنری و خانوادگیاش را قبل از آغاز جنگ اینگونه تشریح میکند: «من در داخل این خانه، یک کارگاه نقاشی با تجهیزات کامل داشتم. کارگاه من در داخل باغی در میان درختان کاج و حصارها بود و صدای پرندگان در آن به گوش میرسید. من همواره با صدای طبیعت زندگی میکردم؛ زندگی عادی و آرامی به دور از هیاهو و سروصدای زندگی ماشینی داشتم. خوشبختانه همه رنگها و لوازم مورد نیاز برای نقاشی در دسترسم بود و قادر به خریداری آنها بودم... تا قبل از شروع جنگ و آوارگی ۴۲ تابلو از مناظر طبیعی نقاشی کرده بودم.»
فریاد هنر از غزه: پیامی به جهان
عدنان ابویوسف در برابر این سرنوشت تلخ تسلیم نشده و از میان خاکستر خانهاش بار دیگر برخاسته است. او این روزها به دو دخترش، سما و سوار، آموزش میدهد چگونه حقیقت را بدون هیچگونه آلایشی به تصویر بکشند. او تاکید میکند: «ما فلسطینیان هم مثل سایرین زندگی را دوست داریم. این حق ماست که به زندگی عشق بورزیم و از استعدادها و مهارتهایمان استفاده کنیم. ما هنرمندان، در مقام شهروندان غیرنظامی چیزی جز قلم مو در دست نداریم. حق داریم به دنبال چیزی یا کسی باشیم که از ما دفاع کند و صدای ما را به سراسر جهان برساند. دنیا باید متحدانه در کنار ما بایستد. ما میتوانیم سفیران هنر غزه باشیم و پیام مردم غزه را به دیگر کشورها منتقل کنیم. این حق ماست که بخواهیم زندگی کنیم. این پیامی بود که دوست داشتم به جهانیان منتقل کنم.»
ابویوسف با وجود سختترین شرایط ناشی از جنگ، در میان ویرانههای خانهاش در خان یونس به همگان ثابت میکند که صدا و هنر یک فلسطینی هرگز خاموش نمیشود.
