دیپلماسی در لبه پرتگاه: توافق یا جنگ برای ایران و آمریکا؟
مذاکره، دیپلماسی و جنگ، ارکان اصلی روابط بینالملل و سیاست خارجی را تشکیل میدهند.
مدیرکل اسبق خاورمیانه و شمال آفریقای وزارت امور خارجه با تشریح دیدگاههای موجود درباره ماهیت دیپلماسی و ارتباط آن با جنگ، بر نزدیکی این دو حوزه در عرصه روابط بینالملل تاکید کرد.
دیدگاههای متقابل درباره ماهیت دیپلماسی و جنگ
این مقام اسبق وزارت امور خارجه بیان داشت که در تحلیلهای مربوط به روابط بینالملل، دو رویکرد اصلی در قبال رابطه دیپلماسی و جنگ مطرح است. گروهی بر این باورند که جنگ خود میتواند نوعی از دیپلماسی تلقی شود؛ به این معنی که اهداف سیاسی گاه از طریق اعمال قدرت نظامی دنبال میگردند.
در مقابل این دیدگاه، برخی دیگر معتقدند که دیپلماسی نیز در ذات خود شکلی از جنگ محسوب میشود. از منظر این گروه، مذاکرهکنندگان کشورها در پشت میز مذاکره، با تمام توان برای تامین و حفظ منافع ملی خود به گونهای "میجنگند" تا بهترین نتایج را برای کشورشان به ارمغان آورند.
نزدیکی میدان عمل و دیپلماسی
مدیرکل اسبق خاورمیانه و شمال آفریقای وزارت امور خارجه در ادامه تاکید کرد که حاصل جمع این دو دیدگاه، بیانگر یک واقعیت اساسی است: میدان عمل (عرصه رقابتها و احتمالا درگیریها) و دیپلماسی (عرصه مذاکره و گفتوگو) با وجود تفاوت در رویکردها، در فاصله بسیار نزدیکی نسبت به یکدیگر قرار دارند. این امر نشاندهنده پیوند ناگسستنی و اهمیت دیپلماسی در مدیریت و حل و فصل تنشها و پیشبرد اهداف ملی در صحنه بینالملل است.
