مایکل فلپس بودن: واقعیتی تلخ پشت پرده درخشش قهرمان المپیک!
پشت مدالهای طلای المپیک مایکل فلپس، نبردی پنهان با افسردگی و بیشفعالی.
مایکل فلپس، پرافتخارترین ورزشکار تاریخ بازیهای المپیک، پس از گذر از چالشهای عمیق افسردگی و اعتیاد، نه تنها به نمادی از استقامت در دنیای ورزش تبدیل شد، بلکه داستان زندگی او الهامبخش میلیونها نفر گردید. این شناگر افسانهای که از کودکی با اختلال بیشفعالی (ADHD) دست و پنجه نرم میکرد و معلمانش آیندهای برای او متصور نبودند، با کسب ۲۸ مدال المپیک، نام خود را در تاریخ جاودانه ساخت.
شروعی ناخواسته در راه افتخار
مایکل فلپس در سال ۱۹۸۵ در بالتیمور، مریلند متولد شد. فرزند یک پلیس ایالتی و یک معلم که در ۹ سالگی شاهد جدایی والدینش بود. او که از سوی معلمانش به دلیل بیشفعالی و عدم تمرکز «غیرقابل کنترل» توصیف میشد و پیشبینی میشد هرگز به جایی نرسد، توسط مادرش برای تخلیه انرژی به استخر فرستاده شد. فلپس در ابتدا از قرار دادن صورت خود در آب و از خود آب واهمه داشت، اما به تدریج با کمک مربیانش، شناور شدن روی آب را آموخت و تواناییهای فیزیکی منحصر به فرد خود را کشف کرد؛ بدنی با قد ۱۹۳ سانتیمتر، پاهایی با سایز ۴۸، دستانی بلندتر از قد و مچ پاهایی دو مفصلی که او را از نظر ژنتیکی برای شنا مهندسی کرده بود.
مسیر پرفراز و نشیب المپیک
در سن ۱۱ سالگی و با تماشای بازیهای المپیک آتلانتا ۱۹۹۶، رویای المپیکی شدن در ذهن فلپس جوانه زد. چهار سال بعد، در المپیک سیدنی ۲۰۰۰، او در ۱۵ سالگی به عنوان جوانترین شناگر مرد تیم آمریکا در ۶۸ سال اخیر حضور یافت. اگرچه در ۲۰۰ متر پروانه به مقام پنجم رسید و مدالی کسب نکرد، اما طعم رقابت و عطش پیروزی را چشید. این عطش او را به سوی شکستن رکورد جهانی ۲۰۰ متر پروانه در سال ۲۰۰۱، در سن ۱۵ سالگی، رهنمون کرد و او را به جوانترین مردی تبدیل کرد که تا آن زمان رکورد جهانی شنا را جابجا کرده بود.
در المپیک آتن ۲۰۰۴، فلپس ۱۹ ساله با کسب ۶ مدال طلا و ۲ برنز، مجموع مدالهای خود را به ۸ رساند و خود را به عنوان بهترین شناگر جهان مطرح کرد، اگرچه هنوز به دنبال ۸ مدال طلای اسپیتز بود. این هدف در المپیک پکن ۲۰۰۸ محقق شد؛ او در ۸ مسابقه شرکت کرد و ۸ مدال طلا و ۸ رکورد جهانی را به نام خود ثبت کرد. لحظه کلیدی در ۱۰۰ متر پروانه بود که با اختلاف یک صدم ثانیه از میلوراد چاویچ پیشی گرفت و طلا را از آن خود کرد. این عملکرد، بزرگترین دستاورد تاریخ المپیک نام گرفت.
اوج افتخار و وداع اولیه
المپیک لندن ۲۰۱۲ شاهد افزودن ۴ مدال طلا و ۲ نقره دیگر به کارنامه درخشان فلپس بود. با ۲۲ مدال در مجموع، او به پرافتخارترین ورزشکار تاریخ المپیک تبدیل شد. پس از این موفقیت بینظیر، فلپس در سن ۲۷ سالگی با دنیای حرفهای شنا خداحافظی کرد، با این باور که ماموریتش به پایان رسیده است.
سقوط قهرمان و نبرد با شیاطین درونی
با این حال، بازنشستگی برای فلپس به معنای آرامش نبود؛ نبود ساختار و هدف، او را در گرداب افسردگی، افکار خودکشی و مصرف سنگین الکل فرو برد. دستگیری دوم او به دلیل رانندگی در مستی، با سرعت ۱۳۵ کیلومتر در منطقه ۷۰، تصاویر دستگیریاش را در سراسر جهان منتشر کرد و این حس را القا کرد که «پسر طلایی» در حال غرق شدن است، این بار بیرون از آب.
بازگشت شکوهمندانه و پایان یک دوران
فلپس با پذیرش درمان و بستری شدن به مدت ۴۵ روز در مرکز توانبخشی، با تمام مسائلی که از آنها فرار میکرد، روبرو شد؛ جدایی والدین، فشارها و تنهایی. او دریافت که مدالهای طلا نمیتوانند زخمهای درونیاش را التیام بخشند و تراپی راه حل بود. این تجربه او را تغییر داد و فلپس با روحیهای متفاوت به سوی المپیک ریو ۲۰۱۶ بازگشت. در این دوره، او در ۳۱ سالگی موفق به کسب ۵ مدال طلا و یک نقره شد و با ۶ مدال دیگر، مجموع مدالهای خود را به ۲۸ (۲۳ طلا) رساند و برای همیشه از دنیای رقابت خداحافظی کرد.
فراتر از مدالها: قهرمانی در عرصه سلامت روان
پس از دومین وداع با استخر، مایکل فلپس به مدافع سرسخت سلامت روان تبدیل شد. او با شهامت درباره افسردگی خود صحبت کرد و به دیگرانی که در رنج بودند، یاری رساند. آنچه نزدیک بود او را از پای درآورد، اکنون به رسالت زندگیاش تبدیل شده بود. فلپس در کنگره آمریکا درباره اهمیت سلامت روان در ورزش شهادت داد و بنیادی خیریه در این زمینه تاسیس کرد. او با نیکول جانسون ازدواج کرد و صاحب سه پسر شد و سرانجام به آرامشی دست یافت که سالها به دنبال آن بود.
میراثی بیبدیل در تاریخ ورزش
آمار و ارقام گواه عظمت دستاوردهای مایکل فلپس هستند: ۲۳ مدال طلا و ۲۸ مدال در مجموع، ۳۹ رکورد جهانی در طول دوران حرفهای و حضور در ۵ دوره المپیک. او بیتردید مسلطترین ورزشکار تاریخ المپیک است و عنوان «بزرگترین المپیکی تاریخ» برازنده اوست. فلپس همچنان شنا میکند، اما نه دیگر برای مدال، بلکه برای آرامش و حفظ سلامتی.
