خیانت در پرسپولیس؟ افشاگری بزرگ از عاملان فاجعه تاریخی مقابل خیبر!
پرسپولیس به دلیل ضعف فنی، عملکرد بازیکنان و میانگین سنی، در قهرمانی لیگ برتر ناکام ماند.
تیم فوتبال پرسپولیس با متحمل شدن پنجمین شکست خود در نیمفصل دوم مقابل تیم خیبر، با چالش جدی در مسیر قهرمانی لیگ مواجه شده است. این نتیجه نه تنها وضعیت این تیم را در جدول رقابتها پیچیدهتر کرده، بلکه امیدها برای کسب عنوان قهرمانی را به میزان قابل توجهی کاهش داده است. هرچند هواداران و کادر فنی پرسپولیس همچنان به افت امتیازات تیمهای رقیب در صدر جدول امید دارند، اما تحلیلها حاکی از آن است که وضعیت فنی فعلی تیم به گونهای است که دستیابی به نتایج مطلوب در دیدارهای باقیمانده دور از انتظار به نظر میرسد.
چالش دوندگی و میانگین سنی بالا
یکی از عمدهترین مشکلات فنی پرسپولیس که از سوی کارشناسان و مربیان مورد اشاره قرار گرفته، کمبود دوندگی بازیکنان در زمانهایی است که مالکیت توپ را در اختیار ندارند. با وجود تسلط بر توپ، عدم تحرک کافی در فاز دفاعی و بازپسگیری توپ، تیم را در برابر حریفان آسیبپذیر ساخته است. بخش قابل توجهی از این ضعف به میانگین سنی بالای بازیکنان اصلی تیم نسبت داده میشود، جایی که تقریباً تمامی نفرات ترکیب اولیه بالای ۳۰ سال سن دارند. اگرچه در دیدارهای اخیر، بازیکنان جوانتری نظیر محمودی و معاملهگری (زیر ۲۳ سال) فرصت حضور در ترکیب اصلی را پیدا کردهاند، اما این تغییرات تاکنون برای ایجاد تحرک و پویایی لازم در تیم کافی نبوده است.
ضعف در بازپسگیری توپ در خط میانی
ناتوانی در دوندگی و درگیری مؤثر در میانه میدان، به ضعف آشکار پرسپولیس در بازپسگیری توپ از حریف انجامیده است. این تیم که با دو هافبک میانی بازی میکند، فاقد بازیکنانی است که ذاتاً نقش هافبک دفاعی ایفا کنند. بازیکنانی چون باکیچ، سرلک، سروش و خدابندهلو کمتر درگیر نبردهای میانه زمین شده و به ندرت موفق به تخریب حملات حریف یا بازپسگیری توپ میشوند. این نقیصه، تیم را در برابر ضدحملات و حملات سریع تیمهای رقیب به شدت آسیبپذیر کرده است؛ موضوعی که به وضوح در صحنه گل دوم تیم خیبر قابل مشاهده بود.
عملکرد ناامیدکننده دنیل گرا
در میان خریدهای نیمفصل پرسپولیس، دنیل گرا یکی از ناکارآمدترین بازیکنان به شمار میرود. او که اغلب به دنبال انجام کارهای ساده است، نه در نفوذ به عمق دفاع حریف مؤثر عمل میکند و نه استحکام لازم را در فاز دفاعی دارد. اگرچه تلاش میکند با حداقل اشتباه توپ را از دست ندهد، اما مشارکت مثبت او در فاز هجومی ناچیز بوده و نتوانسته تحرکی به جناح راست تیم ببخشد. عدم هماهنگی با هافبکهای کناری و ضعف در ارسالها از دیگر نقاط ضعف اوست، به طوری که برخی کارشناسان معتقدند محرومیت او در بازی بعدی و بازگشت براجعه، میتواند به نفع تیم تمام شود.
افت محسوس مرتضی پورعلیگنجی در خط دفاع
مرتضی پورعلیگنجی، که در این فصل بیشتر نیمکتنشین بود، پس از مصدومیت کنعانیزادگان به ترکیب اصلی بازگشت، اما در بیشتر دیدارهایی که به میدان رفته، عملکرد ضعیفی از خود نشان داده است. او که در بازی انزلی نمایش خوبی داشت، در مقابل گلگهر و به ویژه خیبر، بسیار ضعیف ظاهر شد. پورعلیگنجی در نیمفصل دوم دچار افت شدید شده، اشتباهات فردی متعددی مرتکب میشود، در دوئلهای سرعتی عقب میماند و در موقعیتهای حساس تصمیمات نادرستی اتخاذ میکند. این افت ناگهانی برای بازیکنی با تجربه او، سوالاتی را درباره دلیل تبدیل شدنش به نقطه ضعف خط دفاعی تیم در هفتههای اخیر مطرح کرده است.
سردرگمی و عدم برنامهریزی در فاز هجومی
با وجود اینکه پرسپولیس در دیدار مقابل خیبر، ۶۷ درصد از زمان مسابقه مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما به ندرت موفق به خلق موقعیت گل شد. این تیم در هر نیمه تنها سه موقعیت گلزنی ایجاد کرد که تنها یکی از آنها به ثمر نشست. این آمار نشاندهنده مشکلات عمده پرسپولیس در یکسوم پایانی زمین برای تبدیل مالکیت به موقعیتهای خطرناک است. این سردرگمی و عدم برنامهریزی در فاز هجومی، در بیشتر دیدارهای این فصل مشاهده شده است؛ چرا که تیم یا فاقد بازیکنان تعیینکننده و خلاق است، یا بازیکنان کلیدی در فرم ایدهآل خود قرار ندارند و تغییرات تاکتیکی حین بازی نیز معمولاً تأثیر چندانی در بهبود شرایط نمیگذارد.
