فاجعه میناب: هیچکس زنده نماند! افشاگری تکاندهنده میدل ایست آی از انفجار دوم در مدرسه
کشتار دانشآموزان مدرسه شجره الطیبه میناب با حمله موشکی دابلتپ، جنایت جنگی است.
وبسایت «میدل ایست آی» در گزارشی تکاندهنده به نقل از امدادگران و خانواده شهدای مدرسه «شجره الطیبه» میناب، فاش کرده است که این مدرسه دخترانه با حمله موشکی «دوزمانه» هدف قرار گرفته است. این گزارش تاکید میکند که حمله دوم به منظور هدف قرار دادن بازماندگان و افرادی که برای کمک به صحنه آمده بودند، طراحی شده بود. این حادثه فجیع به شهادت ۱۶۵ نفر، که تقریباً تمامی آنها دختران ۷ تا ۱۲ ساله بودند، منجر شده است.
جزئیات کشتار هولناک و شهادت صدها دانشآموز
بر اساس گزارش «میدل ایست آی»، در زمان وقوع این حمله حدود ۱۷۰ دانشآموز در مدرسه حضور داشتند. یکی از امدادگران هلال احمر به این رسانه گفته است: «پس از اصابت بمب اول، مدیر و یکی از معلمان دانشآموزان را به نمازخانه منتقل کردند و با والدین تماس گرفتند تا برای بردن فرزندانشان بیایند، اما بمب دوم همان محل را نیز هدف قرار داد و تنها شمار اندکی از این کشتار جان سالم به در بردند.» این تاکتیک، که به حمله «دابلتپ» شهرت یافته، نه تنها قربانیان اولیه را هدف قرار میدهد بلکه امدادگران و نیروهای کمکی را نیز به کام مرگ میکشاند.
روایتهای دردناک از خانوادههای قربانیان
«روحالله»، پدر یکی از دانشآموزانی که در حمله دوم به شهادت رسید، به «میدل ایست آی» گفت: «وقتی تماس گرفتند، مدرسه قبلاً هدف قرار گرفته بود. گفتند سریع بیایید دخترتان را ببرید، اما پیش از رسیدنم، حمله دوم رخ داد.» او با ابراز تأسف فراوان افزود: «دختر کوچکم کاملاً سوخته بود. چیزی از او باقی نمانده بود. فقط از روی کیف مدرسهاش که هنوز در دست داشت توانستیم او را شناسایی کنیم.» روحالله همچنین بیان کرد که دخترش آرزو داشت پزشک شود و میگفت: «قول میدهم دکتر شوم تا دیگر مجبور نباشی پول درمان بدهی.» وی با اشاره به اینکه پس از کار و دیدن لبخند دخترش تمام دردهایش از بین میرفت، عنوان کرد که اکنون نمیداند با این درد چگونه زندگی کند.
تاکتیک «دابلتپ»؛ جنایت جنگی هدفمند
«میدل ایست آی» در بخش دیگری از گزارش خود به تاکتیک حمله دوم یا «دابلتپ» پرداخت که اندکی پس از انفجار اول منفجر میشود و امدادگران و غیرنظامیانی را که برای کمک میآیند، به کام مرگ میبرد. این وبگاه میافزاید که از زمان آغاز درگیریها، برخی ایرانیان گزارش دادهاند که حملاتی شبیه به این الگو رخ داده است. در ویدئوهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی، شهروندانی از تهران و دیگر مناطق تجربههای مشابهی را شرح دادهاند؛ از جمله زنی که میگوید «یک بمب انداختند، مردم رفتند داخل، بعد دوباره بمباران کردند. مردم را کشتند» و مرد موتورسواری که روایت میکند «رفتیم مردم را از زیر آوار بیرون بکشیم، بعد جنگنده برگشت و همان محل را چهار بار دیگر کوبید». «میدل ایست آی» این روش را «جنایت جنگی» خوانده و اشاره کرده است که این تاکتیک پیشتر از سوی اسرائیل در غزه و از سوی آمریکا در منطقه کارائیب مورد استفاده قرار گرفته است.
تلاش برای شناسایی پیکرها و عمق فاجعه
این رسانه در بخش دیگری به چالشهای شناسایی پیکرهای کودکان شهید و شدت آسیب ناشی از موشکها پرداخت. مراسم تشییع دستهجمعی کودکان روز سهشنبه در میناب برگزار شد و تصاویر نشان میدهد جمعیت گستردهای خیابانها را برای ادای احترام به قربانیان پر کرده بودند. ردیفهایی از قبرهای کوچک در گورستانی در حدود هشت کیلومتری مدرسه حفر شده بود. طبق گزارش، سخنگوی وزارت آموزشوپرورش اعلام کرده است که شدت تخریب به حدی بوده که هویت ۶۹ دانشآموز هنوز مشخص نشده و بقایای پیکر آنها در حال آزمایش DNA است. یک امدادگر هلال احمر صحنه را «باورناپذیر» توصیف کرد و گفت: «پیکرهایی را دیدیم بدون سر، بدون دست، بدون پا.» او همچنین از دهها عضو جداشده بدن که در محوطه مدرسه پراکنده بود، سخن گفت و افزود که برخی کودکان آنقدر سوخته بودند که شناساییشان بسیار دشوار بود و بعضی والدین فقط از روی دستبندهای طلایی فرزندانشان موفق به شناسایی شدند. «نور»، مادر یکی از دانشآموزان ۱۱ ساله، نیز روایت کرد که دخترش آرزو داشت مجری تلویزیون شود. وی با اندوه گفت: «وقتی به مدرسه رسیدم، فقط نشانههایی از دخترم پیدا کردم. چیزی از فرزندم باقی نمانده بود. کاملاً سوخته بود. او تنها امید زندگیام، همه عشق من، امروز و فردایم بود.»
واکنشها و سکوت در برابر جنایت
تاکنون مقامات آمریکایی و صهیونیستی از پاسخ به پرسشها درباره این حمله طفره رفتهاند. همچنین جریان اپوزیسیون خارجنشین نیز در برابر این جنایت و جنایات مشابه سکوت کامل اختیار کرده است.
