سرآمد انتخاب هوشمندانه

200 روز وحشت خبرنگار تسنیم در زندان صهیونیست‌ها جهان در خواب عمیق

شکنجه و نقض حقوق بشر اسرای فلسطینی از جمله فرح ابوعیاش و خبرنگاران در زندان‌های اسرائیل

200 روز وحشت خبرنگار تسنیم در زندان صهیونیست‌ها جهان در خواب عمیق

رام‌الله، کرانه باختری – در حالی که دویست روز از بازداشت «فرح ابوعیاش»، خبرنگار خبرگزاری تسنیم در کرانه باختری می‌گذرد، گزارش‌ها حاکی از ادامه شکنجه، آزار و اذیت و محرومیت وی از حقوق اولیه در زندان‌های رژیم صهیونیستی است. این روزنامه‌نگار شجاع فلسطینی، یکی از صدها اسیری است که در شرایطی وخیم به سر می‌برند و سرنوشت او نگرانی‌های گسترده‌ای را برانگیخته است.

بازداشت در یورش شبانه و انتقال به زندان‌های مختلف

فرح ابوعیاش، خبرنگار تسنیم در شهر الخلیل، در یک یورش شبانه نظامیان صهیونیست به خانه‌اش در روستای «بیت‌امر» واقع در شمال الخلیل، در تاریخ ۱۵ مردادماه ۱۴۰۴ (۶ آگوست ۲۰۲۵) بازداشت شد. وی پس از دستگیری، ابتدا به زندان «مسکوبیه» در شمال قدس اشغالی منتقل گردید و در آنجا مورد شکنجه، آزار و اذیت و هتاکی قرار گرفت. بر اساس اظهارات وکیل وی، خانم ابوعیاش ۵۳ روز را در سلول انفرادی مسکوبیه گذراند و سپس به زندان شارون و در ادامه به زندان دامون منتقل شده است.

روایت وکیل از شرایط غیرانسانی حبس

«حسن عبادی»، وکیل فرح ابوعیاش و بسیاری دیگر از زندانیان فلسطینی، که موفق به ملاقات با وی در اسارتگاه صهیونیست‌ها شده است، وضعیت همکارش را تشریح کرد. عبادی تاکید کرد که فرح در زندان انفرادی به طور مداوم مورد توهین، ضرب‌وشتم و تفتیش‌های بدنی برهنه قرار گرفته است. وی افزود که این بازرسی‌های تحقیرآمیز با فحاشی و ناسزا به او و خانواده‌اش همراه بوده است.

این وکیل فلسطینی خاطرنشان کرد که تجربیات فرح تفاوتی با رنج سایر زنان اسیر فلسطینی ندارد و واقعیت درون زندان‌های رژیم صهیونیستی تلخ و جانکاه است. وی افزود که گزارش‌های تکان‌دهنده‌ای از این زندان‌ها به گوش می‌رسد، به‌ویژه از زمان آغاز عملیات طوفان‌الاقصی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ که شکنجه و اقدامات تنبیهی علیه اسرای زن شدت بیشتری یافته است.

محرومیت از حقوق اساسی و انزوای کامل

عبادی در ادامه گفت که اسرای زن فلسطینی امروز تحت سخت‌ترین شرایط در زندان‌ها به‌سر می‌برند؛ به طوری که در بسیاری از موارد ۱۰ زندانی زن در یک سلول نگهداری می‌شوند و تنها چهار نفر قادرند به‌طور همزمان روی زمین بخوابند. علاوه بر این، دمای سلول‌ها بسیار سرد است و در مورد زندان «کرمل» حتی شرایط سخت‌تر نیز گزارش شده است.

یکی از مهمترین محرومیت‌ها، قطع کامل ارتباط اسرا با دنیای خارج است. به گفته این وکیل، ملاقات با خانواده‌ها و حتی تماس تلفنی با والدین نیز برای اسرا ممنوع شده است. حضور صلیب سرخ و هیچ نهاد بین‌المللی دیگری در زندان‌ها مشاهده نمی‌شود و این مسئله به افزایش انزوای اسرای فلسطینی منجر شده است. از هفتم اکتبر ۲۰۲۳، اشغالگران تمهیداتی را تحت عنوان «وضعیت اضطراری» در زندان‌ها اعمال می‌کنند که به بهانه آن، ملاقات نمایندگان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ با زندانیان زن و مرد فلسطینی نیز ممنوع شده است.

کارزار گسترده مردمی برای احیای حقوق اسرا

در واکنش به این وضعیت، یک کمپین گسترده ملی و مردمی با مشارکت خانواده‌های اسرا و نهادهای ملی فلسطین، به‌منظور مطالبه احیای ملاقات‌های نمایندگان صلیب سرخ با اسرا، مقابل مقر این نهاد بین‌المللی در رام‌الله و البیره آغاز شده است. این تحصن‌ها با هدف شکستن سکوت بین‌المللی و نشان دادن ناکارآمدی مستمر نهادهای جهانی در قبال این وضعیت صورت می‌گیرد.

آمار نگران‌کننده و سکوت بین‌المللی

«امین شومان»، رئیس شورای‌عالی پیگیری امور اسرای فلسطینی نیز در این تجمع مردمی حضور یافت و خواستار الزام اشغالگران برای تدارک تمهیداتی جهت ملاقات خانواده‌ها با اسرای مرد و زن فلسطینی شد. وی به ممنوعیت مستمر فعالیت سازمان‌های حقوق‌بشری و پزشکان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سرزمین‌های فلسطینی برای بیش از ۲۸ ماه گذشته اشاره کرد و افزود که اسرای فلسطینی به بهانه‌های واهی از ملاقات با خانواده‌های خود محروم شده‌اند.

بر اساس آمار منتشر شده توسط نهادهای فعال در امور اسرا، در زمان حاضر بیش از ۹۳۰۰ اسیر فلسطینی از جمله ۶۶ زن در زندان‌های رژیم صهیونیستی به سر می‌برند. پرونده فرح ابوعیاش نیز پس از ۲۰۰ روز بازداشت، بدون هیچ تحول جدیدی در روند رسیدگی، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و تعرض، سرکوب، اهمال پزشکی و تجاوزات جسمی بر او و دیگر اسرا ادامه دارد.

رنج و آزار اسرا از دایره آنچه در این گزارش به آن اشاره شد، فراتر رفته و در سایه سکوت بی‌وقفه نهادهای حقوق‌بشری بین‌المللی، به سیاستی هدفمند از سوی رژیم صهیونیستی تبدیل شده است. این وضعیت، سرنوشت هزاران اسیر زن و مرد فلسطینی از جمله خانم «فرح ابوعیاش» را در هاله‌ای از ابهام قرار داده و نیازمند توجه فوری جامعه جهانی است.

ارسال نظر