زلزله در پنتاگون: آیا عصر ناوهای هواپیمابر به پایان رسیده است؟

راهبرد «ممانعت منطقه‌ای» چین بر پایه هدف قرار دادن ناوهای هواپیمابر آمریکا و ناوگروه‌های همراهشان با استفاده از موشک‌های دوربرد، گلایدرهای هایپرسونیک و یک شبکه رو به گسترش شناسایی و ردیابی بنا شده است. این شبکه به‌طور خاص برای یافتن، تثبیت موقعیت و حمله به شناورهای در حال حرکت طراحی شده است.

آسیب‌پذیری ناوهای هواپیمابر در عصر نوین جنگ

وبسایت «۱۹ فورتی فایو» در گزارشی به نقل از منتقدان نوشته است که این وضعیت می‌تواند ناوهای هواپیمابر را به سرنوشتی مشابه نبردناوهای قدیمی دچار کند؛ به‌ویژه پس از اظهاراتی مبنی بر اینکه شلیک انبوه موشک‌های هایپرسونیک می‌تواند این ناوها را در همان ابتدای درگیری از کار بیندازد. با این حال، هدف قرار دادن یک ناو هواپیمابر در حال حرکت، صرفاً با داشتن موشکی با برد بالا آسان نیست و نیازمند هدف‌گیری مداوم، به‌روزرسانی مسیر در میانه راه و عبور از لایه‌های متعدد دفاعی، جنگ الکترونیک، فریب‌دهنده‌ها و رهگیرها است.

ضرورت انطباق و تغییر کاربری

تحلیلگران معتقدند که ناوهای هواپیمابر همچنان ارزشمند هستند، اما تنها در صورتی که خود را با افزایش برد، عملیات پراکنده و ادغام بیشتر با زیردریایی‌ها و سامانه‌های بدون سرنشین تطبیق دهند. برخی بر این باورند که عصر ناو هواپیمابر رو به پایان است و این شناورها، مانند نبردناوهای قدیمی، در آستانه بی‌مصرف شدن قرار دارند.

هشدار وزیر جنگ پیشین آمریکا

سال گذشته، پیت هگست، وزیر جنگ پیشین آمریکا، اظهار داشت که موشک‌های هایپرسونیک چین می‌توانند همه ناوهای هواپیمابر آمریکا را ظرف چند دقیقه از آغاز یک درگیری غرق کنند. وی با اشاره به آسیب‌پذیری بالقوه ناوهای هواپیمابر، گفته بود: «اگر تمام توان ما برای قدرت‌نمایی جهانی بر ناوهای هواپیمابر استوار باشد و ۱۵ موشک هایپرسونیک بتوانند ۱۰ ناو هواپیمابر ما را در ۲۰ دقیقه نخست یک جنگ از بین ببرند، آن وقت چه اتفاقی خواهد افتاد؟»

اگرچه این سخنان ممکن است اغراق‌آمیز و با هدف جلب حمایت برای افزایش بودجه دفاعی مطرح شده باشد، اما هگست درست می‌گوید که چین ارتش خود را با یک هدف مشخص نوسازی کرده است: مقابله و غلبه بر آمریکا.