پشت پرده پیوستن پرحاشیه بلغارستان به یورو: بازی با سرنوشت مردم؟
بلغارستان تا ۲۰۲۶ به منطقه یورو میپیوندد
صوفیه و بروکسل با امید به تقویت اقتصاد و تعمیق ادغام این کشور در اتحادیه اروپا، اعلام کردند بلغارستان در اول ژانویه ۲۰۲۶ میلادی، به عنوان بیست و یکمین کشور، به واحد پول رسمی اتحادیه اروپا، یورو، خواهد پیوست. این گام مهم همچنین میتواند بر رتبه اعتبار مالی بلغارستان تاثیر مثبت بگذارد و راه را برای توسعه بیشتر اقتصادی هموار کند.
اهمیت پیوستن به منطقه یورو برای بلغارستان
پیوستن بلغارستان به منطقه یورو نه تنها نویدبخش رونق اقتصادی است، بلکه ادغام این کشور در ساختارهای اتحادیه اروپا را نیز تقویت خواهد کرد. مقامات در بروکسل و صوفیه ابراز امیدواری کردهاند که این تغییر، موجب جذب سرمایهگذاری بیشتر و افزایش ثبات اقتصادی شود. این کشور واقع در منطقه بالکان با ۶.۷ میلیون نفر جمعیت، از اول ژانویه ۲۰۰۷ عضو اتحادیه اروپا شد و در مارس ۲۰۲۴ نیز به منطقه شنگن پیوست که هر دو، نقاط عطفی مهم در مسیر ادغام اروپایی آن محسوب میشوند.
کشورهای باقیمانده خارج از یورو
با پیوستن بلغارستان در سال ۲۰۲۶، تنها شش کشور از ۲۷ عضو اتحادیه اروپا همچنان از ارزهای ملی خود استفاده خواهند کرد. این کشورها شامل جمهوری چک، دانمارک، مجارستان، لهستان، رومانی و سوئد هستند. اتحادیه اروپا یک بلوک سیاسی و اقتصادی متشکل از ۲۷ کشور است که در سال ۱۹۹۳ برای ترویج همکاری، تجارت آزاد و سیاستهای مشترک در سراسر قاره تشکیل شد.
یورو؛ ارز مشترک و قدرتمند اروپا
یورو، ارز رسمی اتحادیه اروپا است که به عنوان واحد پولی مشترک برای کشورهای عضو عمل میکند و مبادلات تجاری و سفر بین آنها را به مراتب آسانتر میسازد. در حال حاضر، حدود ۳۵۰ میلیون نفر در جهان از یورو استفاده میکنند که این امر آن را به دومین ارز ذخیره و یکی از پرمعاملهترین ارزهای رسمی جهان پس از دلار آمریکا تبدیل کرده است. ارز واحد اروپایی توسط بانک مرکزی اروپا و سیستم یورو مدیریت میشود. این مجموعه شامل شش اسکناس با طرحهای معماری متفاوت اروپایی است. اسکناس هفتم، یعنی ۵۰۰ یورویی، در سال ۲۰۱۹ منسوخ شد اما همچنان پول قانونی محسوب میشود. در حالی که اسکناسهای یورو در همه جا یکسان به نظر میرسند، سکههای یورو دارای یک روی ملی هستند که توسط هر کشور عضو انتخاب میشود.
فرآیند پیوستن به منطقه یورو
اکثر کشورهای عضو اتحادیه اروپا از نظر قانونی موظفند پس از برآورده کردن معیارهای اقتصادی خاص، یورو را بپذیرند. کشورهایی که از یورو استفاده میکنند، به طور کلی به عنوان "منطقه یورو" شناخته میشوند.
شرایط و استثنائات
دانمارک تنها کشور عضو فعلی اتحادیه اروپا است که رسما از تعهد پیوستن به منطقه یورو، که در توافقنامه ادینبورگ ۱۹۹۲ مذاکره شده بود، خارج شده و هیچ الزام قانونی برای پذیرش یورو ندارد. برای پیوستن به منطقه یورو، یک کشور باید حداقل دو سال را در ERM II (مکانیسم نرخ ارز) سپری کند. در این دوره، پول ملی کشور به یورو وابسته میشود. در صورت نوسانات بیش از حد ارز ملی در این مدت، کشور قادر به پذیرش یورو نخواهد بود.
کشورهای غیرعضو اتحادیه اروپا که از یورو استفاده میکنند
علاوه بر اعضای اتحادیه اروپا، چهار کشور کوچک آندورا، موناکو، سان مارینو و شهر واتیکان نیز توافقنامههای رسمی برای استفاده از یورو به عنوان ارز رسمی خود دارند، هرچند عضو اتحادیه اروپا نیستند.
تاریخچه پذیرش یورو در کشورهای مختلف
یورو برای اولین بار در اول ژانویه ۱۹۹۹ به بازارهای مالی معرفی شد و جایگزین واحد پول اروپا (ECU) گردید. اسکناسها و سکههای فیزیکی یورو نیز در اول ژانویه ۲۰۰۲ وارد گردش شدند و تا مارس همان سال به طور کامل جایگزین ارزهای ملی شدند.
نخستین گروه و الحاقات بعدی
یورو ابتدا توسط ۱۱ کشور پذیرفته شد: اتریش، بلژیک، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، پرتغال و اسپانیا که همگی در سال ۱۹۹۹ به یورو پیوستند. پس از آن، یونان در اول ژانویه ۲۰۰۱، اسلوونی در اول ژانویه ۲۰۰۷، قبرس و مالت در اول ژانویه ۲۰۰۸، و اسلواکی در اول ژانویه ۲۰۰۹ به منطقه یورو ملحق شدند. همچنین، استونی در سال ۲۰۱۱، لتونی در سال ۲۰۱۴ و لیتوانی در سال ۲۰۱۵ به ارز واحد اروپایی پیوستند. کرواسی نیز در سال ۲۰۲۳ به منطقه یورو پیوست و بلغارستان نیز قرار است در اول ژانویه ۲۰۲۶ این مسیر را ادامه دهد.
